Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

14 φωτογραφίες κι ένα ποίημα για την Ελληνική άνοιξη.

MMMMMnnnETLA_8260.jpg

MMnnnA_8241.jpg

MMnnA_8247.jpg

mmmnnnA_8263.jpg

MMMnnnA_8256.jpg

MMMnnnA_8249.jpg

mmmmnnnA_8253.jpg

mmmmmnnnA_8244.jpg

mmm.jpg

MMMMnnnnA_8288.jpg

MMMMnnnA_8291.jpg

Διόλου δεν έφυγαν

Αναπνέουν ακόμη εδώ.

Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.


Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα

 με τη μορφή τους

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!


Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

 τους ιερούς ναούς τους.

Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;


Όχι δεν έφυγαν ποτέ

 από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε στη γη

 που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους

 υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

                  Πάν Καρτσωνάκης

                          (kARTson)

MMMMnnnA_8290.jpg

They never left.

They still breathe in here.

Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.


What if their temples are ravaged, 

their sacred places

are desecrated, 

their statues are broken

and their writings are burned .

 They are still here!


Their sacred temples 

were destroyed and demolished.

But their remembrance 

was not washed out?


No, they never left their homeland.

There are always in the soil 

that once gave them birth.

They never left hunted away.

They still breathe.

Their perfume is still here.

 For as many generations 

will pass through.

Pan Kartsonakis (kARTson)

kartson2@gmail.com

MMMMnnnA_8287.jpg

mmmmnnA_8270.jpg


Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Ανθίζουν και μαραίνονται, όπως και τα λουλούδια.

NETOmaila2C_0023.jpg

      Ζούμε ταξιδεύοντας, σαν τα ποτάμια, 

         το πολύ-πολύ έως τη θάλασσα.

Αυτό έγραφε, με καλλιγραφική πολυτονική γραφή 

και με τη μέθοδο της πυρογραφίας, πάνω 

σε μια πινακίδα από ξύλο που κρεμόταν

 σε περίοπτη θέση στο μικρό δωμάτιό του

 και το οποίο μάλλον θύμιζε κελί μοναχού

 παρά δωμάτιο εργένη.

Ήταν λίγο μεγαλύτερος από πενήντα και ωστόσο

 η όψη του θύμιζε άνθρωπο 

εξήντα, τουλάχιστον χρονών.

Εργαζόταν από μικρό παιδί, αυτοσυντήρητος 

και η ζωή του όλη απλή και συνηθισμένη 

και δίχως καμία έξαρση, όπως χαρακτηριστικά

 μου εξομολογήθηκε.

-Άχρωμη, θα έλεγα, συμπλήρωσε την στιγμή

 που με είδε να μαζεύω τρίποδα, φακούς

 και φλας και κατάλαβε πως θα έφευγα.

-Tέλειωσες με την φωτογράφηση, με ρώτησε,

 να κεράσω κι άλλον ένα καφέ ή μήπως προτιμάς

 να παραγγείλω σουβλάκια και να πιούμε και μπύρα 

που έχω στο ψυγείο;

-Να, λέω να προλάβω να τα εμφανίσω σήμερα. 


Ήταν φανερό ότι διψούσε για λίγη ανθρώπινη

 παρουσία και τώρα που βρήκε κάποιον για να πει 

δυο κουβέντες και μάλιστα

 έναν τόσο πρόθυμο ακροατή, όπως εγώ,

δεν του ήταν και τόσο εύκολο να με αφήσει

 να φύγω δίχως να προσπαθήσει να με κρατήσει 

όσο γινόταν περισσότερο.

Του έκανα το χατίρι και ξανακάθισα, 

μόνο για έναν καφέ ακόμη, του είπα και συμφώνησε.

-Θέλω να μου πεις για την επιγραφή, του είπα

 μόλις άρχισε να ετοιμάζει τον καφέ κι έτσι 

όπως στεκόμουν δίπλα του παρατηρώντας 

όλες τις κινήσεις του, 

μου θύμιζαν κάτι σαν τελετουργία.

Ο τρόπος που τον ανακάτευε αρκετή ώρα με ξυλαράκι 

ειδικά κατασκευασμένο γι αυτήν τη δουλειά, 

όπως μου εξήγησε, πάνω στην πολύ σιγανή φωτιά

 έτσι όπως σιγόβραζε μέσα στο ανοξείδωτο

 αλλά περίεργου σχήματος μπρίκι, αλλά και το ύψος

 που γέμισε τα μικρά φλιτζανάκια του καφέ 

για να κάνουν τις σωστές φουσκάλες, 

όπως μου εξήγησε, τράβηξαν περισσότερο

 την προσοχή μου έτσι καθώς μου θύμισαν 

άλλες εποχές και άλλους τόπους.

-Πες μου σε παρακαλώ για την πινακίδα,

 τον ξαναρώτησα, τι ακριβώς θέλει να πει αυτό

 το πολύ -πολύ έως τη θάλασσα;

- Εσύ τι κατάλαβες, μου απάντησε με ερώτηση

 και καρφώνοντας το βλέμμα του απάνω μου.

-Αυτό ακριβώς σε ρωτάω για να μην έχω καταλάβει

 λάθος, του είπα πετώντας του το μπαλάκι 

σε ένα παιχνίδι που φαίνεται ότι του άρεσε

 και δεν θα το άφηνε να τελειώσει τόσο σύντομα.

- Κοίταξε, του είπα, να το ξεκαθαρίζουμε από την αρχή, 

ότι για μένα, εμείς οι άνθρωποι δηλαδή, δεν είμαστε 

τα ποτάμια αλλά το νερό.

Συμφώνησε κι έτσι αρχίσαμε να συζητάμε,

 αφού είχαμε βάλει τουλάχιστον 

και κάποια σημεία επικοινωνίας

 για να μπορέσει να γίνει η συζήτηση.

Πέρασε έτσι αρκετή ώρα ώσπου να καταλήξουμε

 στο συμπέρασμα ότι ο κάθε άνθρωπος έχει

 τη δική του προσωπική ερμηνεία για τα πάντα 

και δεν είναι εύκολο να μιλάμε για αντικειμενική 

αλήθεια, ούτε και για τον ίδιο το χρόνο που βιώνουμε,

 γιατί όπως κι εγώ συνήθιζα να λέω, 

ότι ο χρόνος μπορεί 

και ίσως πρέπει να ξεγελάει τους ανθρώπους.

Αποχαιρετώντας τον στάθηκε στη εξώπορτα 

και λίγο πριν να μου δώσει το χέρι του 

μου είπε τραγουδιστά κάτι σαν μαντινάδα:

-Σαν όνειρο, οι άνθρωποι, ζούνε και σαν τραγούδια

Ανθίζουν και μαραίνονται, όπως και τα λουλούδια.

Φιλικά 

Πάν Καρτσωνάκης

NETO limani_8694.jpg


Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Προσέξτε τα, ανθίζουν τώρα μέσα στην πόλη, δίπλα μας.

nooooooC_1408.jpg

noooooetC_1393.jpg

nooooooC_1389.jpg

noooooooC_1413.jpg

nooooooSC_1403.jpg

nooooooSC_1410.jpg

noooooSC_1399.jpg

noooooC_1394.jpg

noooooC_1395.jpg

nooooC_1404.jpg

noooooetC_1391.jpg

nooooC_1397.jpg

nooooo_1412.jpg

nooooC_1400.jpg

noooooC_1405.jpg

15 φωτογραφίες, δίπλα στον δρόμο

κι ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες

της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής

σήμερα 27 του Μάρτη 2015, Κόρινθος



Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Στην αιωνιότητα δίχως σκιά θα τριγυρνάμε.

NETO34791171.jpg

Θα μας δικάσουν οι θεοί,

αν πράγματι

στο σώμα τους

ανάξιοι σταθήκαμε

και την που αξιωθήκαμε,

γενέθλια χώρα,

βεβηλώσαμε.


Μάρτυρες κατηγορίας

θα είναι οι σκιές μας,

οι πιο αξιόπιστοι ρουφιάνοι,

που ύστερα

θα μας εγκαταλείψουν

για να γίνουν 

οι σκιές κάποιων άλλων.


Στην αιωνιότητα

δίχως σκιά θα τριγυρνάμε.

Πάν Καρτσωνάκης 

NETO34ΚΑΛΑΜΙΑ.jpg

Διόλου δεν έφυγαν.

 Αναπνέουν ακόμη εδώ.

 Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

 βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα

 με τη μορφή τους,

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

τους ιερούς ναούς τους.

 Ξερίζωσαν τη θύμισή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ 

από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε

στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

   Πάν Καρτσωνάκης

NETO33ποσειδων_ΕΦΗΒΟΣ.jpg

 They never left.

They still breathe in here.

 Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged,

their sacred places are desecrated,

 their statues are broken

and their writings are burned.

They are still here!

Their sacred temples were destroyed

 and demolished.

But their remembrance 

was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil 

that once gave them birth.

They still breathe.

Their scent is still around us

and it will remain here

for as many generations will pass through.

                 Pan Kartsonakis

NETO2_0231meta1.jpg


Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Ψάχνοντας απεγνωσμένα για λίγη τροφή.

netooooC_1142.jpg

netoooooC_1145.jpg

netoooooC_1143.jpg

netoooo_1146.jpg

netoooC_1147.jpg

netooooC_1149.jpg

netooooooooC_1151.jpg


Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Λέγαν παλιά πως θυμιατό και φλόγα στο καντήλι....

net2 C_0809.jpg

Λέγαν  παλιά που στις αυλές, τις νύχτες του χειμώνα

λυσσομανούσε ο βοριάς και τρίζαν τα παντζούρια

σαν προσπαθούσε ο άνεμος να βρει τις χαραμάδες

και μες τα σπίτια τους να μπει να σβήσει τα καντήλια...

...δεν ήταν, λέγαν, άνεμος μα οι ψυχές προγόνων.


Είναι ψυχές των συγγενών που έζησαν στα σπίτια

και τριγυρίζουν συνεχώς στους τόπους που χουν ζήσει

κοντά σε κείνους π αγαπούν κι ακόμη μνημονεύουν....

....έχουν και τις εικόνες τους, να τους θυμούνται πάντα.

...................................................

Λέγαν παλιά πως θυμιατό και φλόγα στο καντήλι

μπορούν μονάχα να κρατούν σωστά τις αποστάσεις

ανάμεσα στους ζωντανούς και στις ψυχές, τις νύχτες.

                    Καρτσωνάκης Πάν

net_0813.jpg


Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Και τώρα ας κάνουμε και μία στάση να γελάσουμε και λίγο.

mmΦΩΝΗ.jpg

Η Ελλάδα, επιτέλους, έχει φωνή!

mmmΒαρουφάκης.jpg

mmmmmmmmmmmaleksandros163.jpg

mmmmmΝτέισελμπλουμ (1).jpg

Ντέισελμπλουμ, 

αφού δεν έφυγες έτσι,

πάλι καλά να λες.

mmmmmΕΥΡΩ ΦΩΤΙΕΣ.jpg

mmmmmmmmm337001319926714 (1).jpg

Σκληρότερα μέτρα
 
πρόκειται να εφαρμόσουν 

οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι.
mmmmmmmKOKKINOSKOYFITSA (1).jpg

Βοήθειααααααααααα..........

......έρχεται η κοκκινοσκουφίτσα!
mmbeach (1).jpg
Άλλο πουλί και άλλο παπί.



Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Που και πότε είχε δει ο καλλιτέχνης τον μεσαιωνικό αστροναύτη;

422655-astro 2.jpg

Στην δυτική Ισπανία, στην πόλη Σαλαμάνκα υπάρχει 

ένας καθεδρικός ναός γοτθικού ρυθμού με αρκετά 

καλλιτεχνικά σκαλίσματα εντός κι εκτός.

 Στην είσοδο του ναού αυτού υπάρχει σκαλισμένη 

«η πύλη των ανθέων» μιας και πολλά σκαλισμένα

 άνθη και φυλλώματα αποτελούν μέρος

 της διακόσμησής της. 

Ανάμεσα στα πολύπλοκα σκαλίσματα

 ηλικίας 500 ετών, βρίσκεται σε μία λεπτομέρεια

 (που πέρασε για χρόνια απαρατήρητη ή ακατανόητη)

σκαλισμένος ένας σύγχρονος αστροναύτης!

 Αναδείχθηκε πρόσφατα από έναν πιο παρατηρητικό

 τουρίστα που φωτογράφιζε λεπτομέρειες

 «της πύλης των ανθέων».

Ίσως να μην είναι πράγματι διαστημική στολή 

με κράνος, μπότες και κίνηση σχεδόν διαστημικής

 αιώρησης, αλλά πείτε μου εσείς 

τι άλλο μπορεί να είναι... 

Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τίποτε παρόμοιο.

 Οι μεσαιωνικές στολές των συγχρόνων 

του καλλιτέχνη ιπποτών και πολεμιστών, 

προφανώς ουδεμία σχέση

 είχαν με την συγκεκριμένη απεικόνιση.

Φυσικά και δεν είναι η παλαιότερη απεικόνιση

με παρόμοιο θέμα.

Ένα ακόμη παράδειγμα είναι ο περίφημος

«Αστροναύτης» του Παλένκε.

422656-pakal sarcophagus.jpg


Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Ένα ποίημα, αφιερωμένο σε κάποιους υποψηφίους βουλευτάς.

νKonstantinos_Kavafis.jpg

Ας φρόντιζαν


Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.

Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια,

όλα τα χρήματά μου τάφαγε·

αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.


Αλλά είμαι νεός και με υγείαν αρίστην.

Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος

(ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα·

τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις.)

Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,

κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.

Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.

Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·

κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί

του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές,

 και τα λοιπά.................


Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα

ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,

την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.


Σ' ό,τι δουλειά με βάλλουν θα πασχίσω

να είμαι στην χώρα οφέλιμος.

 Αυτή είν' η πρόθεσίς μου.

Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους --

τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;

αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.


Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,

κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκιμήσει,

θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.

Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,

πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.


Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.


Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη

για το αψήφιστο της εκλογής.

Βλάπτουν κ' οι τρεις την Συρία το ίδιο.


Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.

Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλοθώ.

Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί

να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.

Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1930) 

νkavafis.jpg


Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Έτσι είναι, όταν δεν είσαι πλέον χρήσιμος......

ΝΕΤooooooooooC_7902.jpg


Έτσι είναι,

 όταν δεν είσαι πλέον χρήσιμος......

............σε πετάνε στον κάδο.

ΝΕΤ oooooC_7901.jpg

Μάλλον θα σε τιμώρησαν 

γιατί ούτε και φέτος

δεν υπήρχε δώρο ο 13ος μισθός.

Πέρα από χιούμορ όμως 

κάπως έτσι τελειώνουν

όλες οι "γιορτές".

Profile

kartson Pan kARTson
ΚΟΡΙΝΘΟΣ
Το προφίλ μου

Ημερολόγιο

Απρίλιος 2015
ΚΔΤΤΠΠΣ
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Αρχείο θεμάτων

Powered by pathfinder blogs