kARTson

        ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ....

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Δήμος Κορινθίων έχει αποδείξει ότι συμμετέχει

 στην συζήτηση για την διοικητική μεταρρύθμιση

με όρους αυτοδιοικητικούς, επιστημονικούς,

 μα πάνω απ ΄ όλα με όρους πολιτικού πολιτισμού.

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες

ενός πρωτοφανούς ιστορικού ανοσιουργήματος ,

 που προσβάλει την ιστορία , την μνήμη

και τον Ελληνικό πολιτισμό .

Είναι ασύλληπτο ότι με ελαφρά την καρδία

επιχειρείται συμψηφισμός ενός διοικητικού σχήματος

 λίγων δεκαετιών (τ. δήμος Περαχωριτών)

με την ιστορία 3.000 χρόνων .

Ο Δήμος Κορινθίων θα μιλά πάντα

με την γλώσσα των ειδικών .

Οφείλουμε να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και την ιστορία .

 Για τα Ίσθμια γράφει ο Αρχαιολόγος

 κ. Παρασκευάς Νταβαρίνος:

Με έκπληξη ακούσαμε να διατυπώνεται

από τους φίλους Λουτρακιώτες ο ισχυρισμός

 ότι τα Ίσθμια ανήκαν ΠΑΝΤΑ στο Λουτράκι

και δεν έχουν καμία σχέση με την Κόρινθο.

Να θυμίσουμε στους αγαπητούς φίλους ότι πρώτα

 πρέπει να διαβάσουν λίγο Ηρόδοτο, Θουκιδίδη,

Ξενοφώντα, Στράβωνα, Παυσανία και , και , και ...;

 Και μετά να λένε τέτοια πράγματα!

Γιατί, φίλοι, όπως κατέγραψαν όλοι αυτοί οι Ιστορικοί

και μετά επιβεβαίωσαν οι Αρχαιολόγοι, τα Ίσθμια

έγιναν από τους Κορίνθιους, όπως και το τείχος

(τώρα το λέμε Ιουστινιάνειο), από τον Σίσυφο,

βασιλιά της Κορίνθου, που τάφηκε εκεί,

οι Κορίνθιοι διοργάνωναν τους Πανελλήνιους Αγώνες

 -ίσης σημασίας με τους Ολυμπιακούς-

και τους διοργάνωναν μέχρι το 146πΧ

οπότε η πόλη μας καταστράφηκε

από τον βάρβαρο κατακτητή Μόμμιο.

Και μετά -μόλις ξαναχτίστηκε η Κόρινθος

 το 44πΧ- πάλι οι Κορίνθιοι τους ξαναδιοργάνωσαν,

 όχι εσείς, φίλοι, που και η πόλη σας,

από την Κόρινθο δημιουργήθηκε ,

Θερμές Κορίνθου αποκαλούνταν, αν δεν το ξέρετε.

Ο Ισθμός στα κορινθιακά νομίσματα απεικονίζεται

μαζί με το Λέχαιο και τις Κεγχρεές

(Μουσείο Βιέννης, Συλλογή Αρχαίων Νομισμάτων).

Το Ηραίο, το μεγαλύτερο Ιερό των Κορινθίων ήταν,

 Κορίνθιοι Μηχανικοί το έφτιαξαν και έφτιαξαν

και το εκπληκτικό σύστημα υδροδότησής του.

Η Οινόη, το Πείραιον (σημερινή Περαχώρα),

η Μαυρολίμνη από Κορίνθιους

 φτιάχτηκαν και κατοικούνταν.

Στο Σχοίνο ναυλοχούσε μοίρα

με τις περίφημες Κορινθιακές Τριήρεις.

Να σας θυμίσουμε και τον Δίολκο,

που τον έφτιαξε ο Περίανδρος,

το πρώτο Μέσο Σταθερής Τροχιάς στον κόσμο;

Την διώρυγα που όλοι, μα όλοι,

Διώρυγα της Κορίνθου αποκαλούν;

Μη μας λέτε λοιπόν τέτοια ανιστόρητα!

 Από το γραφείο τύπου

http/korinthosnews.blogspot.com/

Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν συγκρίνει ανόμοια

  και φυσικά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί

      ότι ο Δήμος Κορινθίων δεν έχει σχέση

         με την Ποσειδωνία και το Ηραίον.

Όπως όμως και να έχει και όποια

και να είναι η εξέλιξη, της διένεξης,

μήπως θα μπορούσατε πρώτα να βρείτε

ποιος επιτέλους από τους δύο θα σώσει

ένα μνημείο παγκοσμίου ενδιαφέροντος,

τον Δίολκο,που βρίσκεται σε απόγνωση;

  Ο Χατζηπετρής;

Σας παρακαλώ σώστε τον Δίολκο .

Ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται από πάρα πολλά

αλλά το πιο σημαντικό είναι

το πώς διαχειρίζεται την κληρονομιά του.

Πολιτισμός είναι να σέβεσαι τη μνήμη

των προπατόρων σου .

Θα μου πείτε όμως ότι εξαρτάται το ποιους

ο καθένας θεωρεί ως προγόνους του.

Σας παρακαλώ σώστε τον Δίολκο

Μεταδώστε αυτό το μήνυμα

 σε όσους περισσότερους μπορείτε.

Ένα παγκοσμίου ενδιαφέροντος τεχνικό έργο

 και μνημείο πολιτισμού της ανθρωπότητας,

κινδυνεύει, μέρα με τη μέρα, να χαθεί για πάντα.

Χάνεται μέρα με τη μέρα ανάμεσα στη αδιαφορία

 και την γραφειοκρατία των κληρονόμων.

Βάλτε μια φωνή μήπως και μας ακούσουν.

   Please Save Diolkos

A Civilization of a nation is indicated by the way

It administers the heritage of its progenitors.

   Please Save Diolkos

Please forward this message

to as many people as possible.

A technical work as well as a world

inheritance monument of global interest

is endangered day by day amidst the indifference

and bureaucracy of the inheritors.

Put up a voice in case we are heard.

Επειδή όμως μιλήσαμε και για τους αγώνες:

Κατά το πρώτο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ., οι Κορίνθιοι

πρόσθεσαν γυμνικούς και ιππικούς αγώνες 

στους εορτασμούς που γίνονταν

 από τον 7ο κιόλας αιώνα στην Ισθμία.

 Οι αγώνες συνεχίστηκαν καθόλη τη διάρκεια

της Ρωμαϊκής εποχής υπό τον έλεγχο της Κορίνθου,

 εκτός από την περίοδο 146-44 π.Χ., όταν η Κόρινθος

 έχασε τα πολιτικά δικαιώματά της

και την ευθύνη των αγώνων ανέλαβε η Σικυώνα.

Από την ιστοσελίδα του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

       ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

http://www.fhw.gr/olympics/ancient/gr/otherg_isthmia.html

http://www.panoramio.com/photo/13963649

  http://kartson.pblogs.gr

   Τι είναι ο Δίολκος; 

     Είναι δικός μου, 

δικός σου ή δικός μας;

Από kartson @ Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010 9:57 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: δυώρυγα , kartsonakis , diolkos , δίολκος , κόρινθος , photos

Σαν έτοιμος από καιρό ο Αντύπας συνέχιζε

τόσο τη δράση του όσο και το μονοπάτι

που θα οδηγούσε στο σίγουρο θάνατό του.

Οι μεγαλοτσιφλικάδες οπλίζουν τότε το χέρι

και το ζεσταίνουν με μόλις 12 χιλιάδες δραχμές

στην τσέπη του Ιωάννη Κυριακού, ο οποίος ήταν

επιστάτης στα τσιφλίκια του Αριστείδη Μεταξά,

       συνεταίρου του Γ.Σκιαδαρέση.

Η συνωμοσία στήνεται με τέτοιο τρόπο ώστε

         να φανεί ως αυτοάμυνα

     ή ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

http://www.kefaloniainfo.com/kefaloniaisland/people/antypas/index.html

ΟΥΚ ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΠΡΟΣΚΥΝΕΕΙΝ

Την σημερινή μου εγγραφή την αφιερώνω σε όλους

  όσους θέλουν να παραμείνουν άνθρωποι.

Η μεγάλη συνομωσία των ηλιθίων

και ο συνασπισμός των χαραμοφάηδων εμφανίζεται:

Στο γρηγορόσημο στις δημόσιες υπηρεσίες

Στο ιατροφακελόσημο στα νοσοκομεία.

Στον γνωστό του γνωστού που θα βολέψει

κάπου κάποιον με την ανάλογη μίζα.

Στο λαμόγιο του παραδιπλανού  ιατρείου,

που θα πάει ταξιδάκι από τα χιλιάδες Σαβουρεξ

που έγραψε, από τις μαγνητικές φτέρνας που έδωσε,

και από το προστατικό αντιγόνο

που εξέτασε μέχρι και σε βρέφη.

Στο δικηγόρο που είναι χωμένος σε όλα,

και ξέρει να καθαρίζει τα πάντα, με λίγα μετρητά.

Ναι, σεμνά και μετρητά.

Ιδεολογία μιας ολόκληρης κάστας ανθρώπων.

Της πλειοψηφίας.

Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Στον πανεπιστημιακό που θα δώσει διδακτορικό

στο γιο του από φοιτητή, και θα τον κάνει μέλος ΔΕΠ

πριν καν πάει φαντάρος

Στην απέραντη λάσπη της διαφθοράς.

Είναι παντού και της ανήκουν τα πάντα

 ή τουλάχιστον αυτό φαίνεται ότι συμβαίνει.

Στον δικηγορίσκο που παζαρεύει το δίκιο σου

με τον συνάδελφο δικηγόρο του αντιδίκου σου.

Στον πολιτικό παράγοντα που θα βολέψει

το δικό σου το παιδί στον κρατικό

μισθολογικό κατάλογο.

Στον μπαγαπόντη  που θα σου πουλήσει

φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Στον επιτήδειο απατεωνίσκο που θα σου πουλήσει

τον ουρανό με τα άστρα

αλλά και οικόπεδο γωνιακό στον Παράδεισο. 

Δεν υπάρχει όμως λόγος να συνεχίσω

τον μακρύ κατάλογο των σατανάδων

που μετατρέπουν την καθημερινότητά μας σε κόλαση.

              Μη μασάτε όμως βρε .....

Ο φόβος είναι το φοβερότερο βασανιστήριο

  που μπορούν να μας επιβάλουν.

            Οπότε, μη μασάτε.

    Όλοι μας,  δύο μέτρα το πολύ!

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι συνήθως μόνος.

Αν η αγάπη είναι σκλαβιά , τότε δεν είναι αγάπη.

  Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση

    της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί

από τις επιδοκιμασίες ή τις αποδοκιμασίες

                        των άλλων.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι απαλλαγμένος

από ρόλους που υπαγορεύουν, ουσιαστικά,

            τρόπους συμπεριφοράς.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι υπεύθυνος,

         χωρίς να ανησυχεί όμως

για τις εγωιστικές ερμηνείες των άλλων,

         σχετικά με το τι είναι ευθύνη.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται

 πολίτης του κόσμου και ταυτόχρονα

 πολίτης της πιο μικρής κοινότητας

χωρίς να νοιάζεται το τι πιστεύουν οι άλλοι

για το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αγαπά τους άλλους

 γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό

      που θα τον βόλευε να είναι.

Αγαπά την ελευθερία του το ίδιο ακριβώς

 όσο και την ελευθερία των άλλων.

 Άνθρωπος που, με την συμπεριφορά του ,

υποδουλώνει άλλους και στηρίζει

την υποτιθέμενη προσωπική του ελευθερία

 στην υποδούλωση άλλων ανθρώπων,

              με διάφορους τρόπους,

        δεν είναι στην ουσία ελεύθερος .

       Είναι σκλάβος του εγωισμού του !

             Και κάτι τελευταίο.

Είναι ανόητο να χάνετε τον καιρό σας ,

 προσπαθώντας να αλλάξετε τη γνώμη

που έχουν οι άλλοι για σας.

Αρκεί απλά να είστε ο εαυτός σας .

               Φιλικά Πάν Καρτσωνάκης

Υ. Γ: . . . και προπαντός κανένας μας

                   δεν είναι τέλειος !

http://kartson.pblogs.gr

http://www.panoramio.com/user/1638807

Τέλος, στα " Απομνημονεύματα "

 του Κολοκοτρώνη διαβάζουμε ότι 

ο Κολοκοτρώνης εννόησε ότι

η ύπουλη αμνηστεία του Ιμπραήμ 

υπέσκαπτε το φρόνημα των αγωνιστών.

Οι προσκυνημένοι φέρνανε πολύ μεγαλύτερη 

ζημιά στον αγώνα παρά οι ίδιοι οί αλλόφυλοι.

Και έριξε το σύνθημα: " Τσεκούρι και φωτιά

στους προσκυνημένους... η πατρίς κινδυνεύει

               απο το προσκύνημα ".

    Στον ίδιο τον Ιμπραήμ απάντησε:

" Όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες,

    πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει,

          εμείς δεν προσκυνούμεν ".

Από kartson @ Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 9:20 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: kartsonakis , καρτσωνάκης , φωτογραφίες , κόρινθος , εικόνες , ελευθερία

       Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
              αόρατος θίασος να περνά
        με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
   την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
    που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.

      Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
     ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
       μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

       Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
       πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
         κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
  με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
        ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
    τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

         Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

                                           (1911)

When suddenly, at the midnight hour,
an invisible troupe is heard passing
with exquisite music, with shouts --
your fortune that fails you now, your works
that have failed, the plans of your life
that have all turned out to be illusions, do not mourn in vain.
As if long prepared, as if courageous,
bid her farewell, the Alexandria that is leaving.
Above all do not be fooled, do not tell yourself
it was a dream, that your ears deceived you;
do not stoop to such vain hopes.
As if long prepared, as if courageous,
as it becomes you who have been worthy of such a city,
approach the window with firm step,
and with emotion, but not
with the entreaties and complaints of the coward,
as a last enjoyment listen to the sounds,
the exquisite instruments of the mystical troupe,
and bid her farewell, the Alexandria you are losing.

      Konstantinos P. Kavafis

                         (1911)

Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ' επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

                (1905)

Our efforts are those of the unfortunate;
our efforts are like those of the Trojans.
Somewhat we succeed; somewhat
we regain confidence; and we start
to have courage and high hopes.

But something always happens and stops us.
Achilles in the trench before us
emerges and with loud cries terrifies us.--

Our efforts are like those of the Trojans.
We believe that with resolution and daring
we will alter the blows of destiny,
and we stand outside to do battle.

But when the great crisis comes,
our daring and our resolution vanish;
our soul is agitated, paralyzed;
and we run around the walls
seeking to save ourselves in flight.

Nevertheless, our fall is certain. Above,
on the walls, the mourning has already begun.
The memories and the sentiments of our days weep.
Bitterly Priam and Hecuba weep for us.

  Konstantinos  P. Kavafis

                  _ (1905)_ 

      http://www.panoramio.com/user/1638807

   http://kartson.pblogs.gr

            Η σημερινή μου εγγραφή

         αφιερώνεται σε όλους όσους,

  όπως εγώ, νοιώθουν πως οι αλλαγές

  γίνονται γύρω τους όλο και περισσότερο

    ερήμην τους και δίχως την συναίνεση

            του κοινωνικού συνόλου.

. . . κι αποχαιρέτα το, το πάρκο σου, που χάνεις!

Από kartson @ Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 8:03 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: περιβολάκια , φωτογραφίες , κόρινθος , πολιτισμός , εικόνες , πάρκο

     Επειδή, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

    Αυτήν την ώρα που κάποιοι ξένοι

       χρηματοπιστωτικοί οίκοι

αλλά και οι δικοί μας συμβουλάτορες,

        (για ακόμη μια φορά)

  θέλουν να μας πείσουν πως,

         για να μας σώσουν,

θα πρέπει να ξαναγίνουμε κολίγοι,

 (για άλλη μια φορά) στον τόπο μας,

      ξεπουλώντας τα πάντα,

     είναι νομίζω η στιγμή 

    για να αποφασίσουμε:

Θέλετε να υπογράψουμε,

   ένα τέτοιο χαρτί;

και σα να μην έφτανε αυτό:

«PIGS», δηλαδή γουρούνια μας ονομάζουν Γερμανοί ειδήμονες

ή οιδαίνοντες (εκ του οιδαίνω, που σημαίνει φουσκώνω, πρήζομαι,

εξου και οίδημα). Από κοντά και κάποια άλλα τσογλανοκρατίδια

της Ενωμένης Ευρώπης, αποφύσεις της γερμανικής

                  ή αμερικανικής ηγεμονίας.

    Η λέξη «PIGS» είναι ακρωνύμιο

και τα τέσσερα γράμματά του είναι τα αρχικά,

 αντιστοίχως, τεσσάρων κρατών. Πορτογαλία,

 Ιρλανδία, Γραικία, Ισπανία(Spain)

 (Μη λησμονούμε ότι οι Ευρωπαίοι 

        μας αποκαλούν Γραικούς.

   Έλληνες είναι μόνον οι αρχαίοι).

Πού οφείλεται αυτό το ευρωπαϊκό οίδημα

   πρήξιμο και κυρίως το ...τευτονικόν;

Για την «σοβαρότατη δημοσιονομική μας κρίση»,

όπως γράφουν σε καθωσπρέπει γλώσσα

διότι ζούμε με δανεικά. Περνάμε «ζωή και κότα»,

αθεράπευτοι ευδαιμονοθήρες, γλεντοκόποι ανικανοποίητοι,

 διαπλεκόμενοι, διεφθαρμένοι, παράσιτα της Ευρώπης

 και λοιπά ... σκοτεινά ή λαμπρά ελαττώματα του Γένους ημών.

Απαντώ, εν πρώτοις, με μια φράση του Καραϊσκάκη,

πρωτοκορυφαίου της καθ' ημάς ηρωϊκής αλητείας.

(Η λέξη αλήτης σημαίνει και το να είναι κάποιος άνευ

μονίμου κατοικίας, δηλαδή, Κλέφτης, με κεφαλαίο το κάππα).

Είχε βγάλει όνομα ο στρατηγός, ήταν ξακουστός,

η Τουρκιά τον έτρεμε, οι Ευρωπαίοι τον θαύμαζαν.

Κάτι περίεργοι Φράγκοι, έμφορτοι φιλελληνικού

τυχοδιωκτισμού, ζήτησαν να τον δουν.

Δεν τους γέμισε το μάτι, περίμεναν κάποιον

θηριώδη γίγαντα και αντίκρισαν έναν

 μυστακοφόρο κουρελή.

(Στο βιβλίο «ο Αγώνας των Ελλήνων για ανεξαρτησία,

 1821-1833», του Ντ. Ντάκιν, Άγγλου ιστορικού,

σελ. 320, οι Έλληνες μαχητές χαρακτηρίζονται ως άνω:

«μυστακοφόροι κουρελήδες», σε αντίθεση με τους περίπου

 φιλέλληνες που ήταν ντυμένοι με «μεγαλοπρεπείς στολές»). 

Μετά το πέρας της διμερούς συνάντησης, Καραϊσκάκη

και Φράγκων, οι δεύτεροι σχολίαζαν ειρωνικά, με ευτελείς

 και περιφρονητικούς χαρακτηρισμούς την εμφάνιση

του στρατηγού. Τα άκουσε και τους λέει τούτα

τα αθάνατα λόγια. «Μπορεί να είμαι γιος καλόγριας,

γύφτος, μαύρος και άπλυτος, αλλά είμαι καλύτερος από σας».

Μετά την αποστομωτική απάντηση του ενδόξου πολέμαρχου,

θα εξετάσουμε, ποιοι, κατά την ιστορία, είναι «γουρούνια».

Μία ελάχιστη αναφορά στο 1204, όταν αποθηριωμένες ορδές

Ευρωπαίων εγκληματιών, δηώνουν και μακελεύουν

την Βασιλεύουσα. Ονομάζονται «Σταυροφορίες»,

η μεγαλύτερη απάτη της παγκόσμιας ιστορίας.

Ο πλούτος που κατέκλεψε η δυτική μάστιγα

(μήνες ολόκληρους μετέφεραν τα καράβια της 

θησαυρούς στην Βενετία, στο Βατικανό, στο Άαχεν 

     και λοιπές ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις)

αποτέλεσε την βάση για να ιδρυθούν οι πρώτες τράπεζες.

(Για τις ανήκουστες κτηνωδίες των «Σταυροφόρων» στην Πόλη

 παραπέμπω στον Στ. Ράνσιμαν ή στον θρήνο του ιστορικού

 Νικήτα Χωνιάτη - αυτόπτη της τραγωδίας).

1941, Απρίλιος, 6. Σιδηρόφρακτες γερμανικές μεραρχίες,

η Γκεστάπο, οι Ες-Ες και λοιπά πεπολιτισμένα καθάρματα

παραβιάζουν τα σύνορα της πατρίδας μας.

Αφού ξεπαστρεύει όσα μπορεί ο στρατός μας και τα ηρωϊκά

 «μετόπισθεν» (μάχη της Κρήτης), η πατρίδα σκλαβώνεται.

Χίλιες μέρες χωρίς φως. Κατοχή, το ανθρωποσφαγείο.

Τον Οκτώβριο του '44, η χιτλερική Νέα Τάξη Πραγμάτων

 ξεκουμπίζεται, αφήνοντας πίσω της αίμα και συντρίμμια.

(Χρησιμοποιώ εφεξής το σπουδαίο βιβλίο του ακαδημαϊκού

Άγγελου Αγγελόπουλου «Από την Κατοχή στον Εμφύλιο»,

 εκδ. «Παρουσία» και την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»

 της «Εκδοτικής Αθηνών»).

Όπως ομολόγησε ο υπουργός Οικονομίας του Γ' Ράιχ Φουνκ

 σε άρθρο του: «Η Ελλάδα δοκίμασε τα δεινά του πολέμου

και υπέστη τις συνέπειές του όπως ίσως καμμιά άλλη χώρα

της Ευρώπης». Μιας και οι Ευρωπαίοι αρέσκονται σε αριθμούς,

 θα αναφερθώ σ' αυτούς. 400.000 περίπου νεκροί Έλληνες

κατά την περίοδο της Κατοχής. 300.000 από ασιτία,

επειδή τα «γουρούνια», οι Γερμανοί κατακτητές,

άρπαζαν το ψωμί των παιδιών και των γερόντων,

         για τρέφουν τα στρατεύματά τους.

Υλικές καταστροφές: Οικοδομές: 401.000 (23,2%).

Εμπορικά πλοία 434 (74,5%). Γέφυρες οδικές 90% απώλειες.

Σιδηροδρομικό δίκτυο και σχετικό υλικό πάνω από 90%.

(Φεύγοντας κατεδάφισαν τα πάντα οι κακόψυχοι «Ούνοι»).

 Χωριά κατεστραμμένα πάνω από 1.700. Μειωμένη κατά 60%

         η γεωργοκτηνοτροφική παραγωγή.

Κατοχικά δάνεια: «από τα πιο μεγάλα και επώδυνα

προβλήματα της νεότερης Ελλάδας, μια μεγάλη πληγή

για την ελληνική οικονομία και ένα βαρύ πλήγμα

για τον ελληνικό λαό που επηρέασε σημαντικά 

τις μεταπολεμικές εξελίξεις» κατά τον αείμνηστο

καθ. Αγγελόπουλο. (Προσοχή μιλάμε για δάνεια

και όχι για επανορθώσεις. Η «Συμφωνία της Ρώμης»,

της 14ης Μαρτίου 1942, μεταξύ Ελλάδας, Γερμανίας

και Ιταλίας προέβλεπε τη μορφή του δανείου

για τα επιπλέον των εξόδων Κατοχής ποσά που

θα ελάμβαναν οι Αρχές Κατοχής απευθείας

            από την Τράπεζα της Ελλάδας. 

Το αρθ. 4 της Συμφωνίας καθόριζε ότι «η οριστική ρύθμιση

των καταβολών αυτών δύναται να λάβει χώραν αργότερον»).

Σύμφωνα με τον καθ. Αγγελόπουλο η οφειλή σήμερα (το 1994)

φθάνει τα 13 δισ. δολάρια, με τόκο επιεικώς 3%. Το 1945 όμως

υπολογίστηκε ότι και η επανόρθωση για τις ζημίες

που υπέστησαν Έλληνες πολίτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής

ανέρχεται στα 17,63 δισ. δολάρια. Άρα δάνεια και επανορθώσεις

                  υπερβαίνουν τα 30 δισ.

(Άνευ τόκων και με ποσά παλαιότερων εποχών.

 Και δεν μιλάω για σφαγές σε Καλάβρυτα, Δίστομο, Κάνδανο,

Χορτιάτη, τους χιλιάδες άμαχους που δεν «επανορθώνονται»). 

Τι λάβαμε για τα απερίγραπτα δεινά της Τριπλής Κατοχής;

45 εκατ. δολάρια από τους Βούλγαρους. 105 από την Ιταλία.

115 από τους Γερμανούς μόλις το 1960.

Γιατί αυτό το εξευτελιστικό ποσό; Διότι οι Ηνωμένες Πολιτείες

«ανήσυχες από την επέκταση του κομμουνισμού

στην Ανατολική Ευρώπη» απαγόρευσαν ελληνικές οχλήσεις

 προς την Γερμανία. Επιδίωκαν την οικονομική της σταθερότητα

 εις βάρος της μικράς κι εντίμου Ελλάδος.

(Κάτι παρόμοιο ισχύει σήμερα με τους Τούρκους εξαιτίας

του δήθεν ισλαμικού κινδύνου). Η Γερμανία δεν πλήρωσε

ποτέ και τίποτε για την διάλυση της πατρίδας μας.

Και έστελναν οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις τον ανθό της Ελλάδας

 στις φάμπρικες και τις στοές της Γερμανίας, η οποία σήμερα,

όπως και οι άλλες δύο ηττημένες, Ιταλία και Ιαπωνία,

 συγκαταλέγονται στις επτά πλουσιότερες χώρες του κόσμου.

 Καμία ελληνική κυβέρνηση 

       δεν αξίωσε κάτι.

  Σκασμός και υποτέλεια.

     Αμνηστεύσαμε τα στυγερά εγκλήματα,

  αποσιωπήσαμε την πρωτοφανή λεηλασία

        και σήμερα  οι απόγονοί τους

         μας αποκαλούν γουρούνια.

Κι έλεγε ο Μακρυγιάννης για τους «Ευρωπαίους»

πολιτικούς: «Κι όλοι οι τίμιοι Έλληνες δεν θέλει κανένας

ούτε να σας ακούσει, ούτε να σας ιδή,

ότι μας φαρμάκωσε η κακία σας, όχι των φιλάνθρωπων

υπηκόων σας, εσάς των ανθρωποφάγων οπ' ούλο

ζωντανούς τρώτε τους ανθρώπους και υπερασπίζεστε

 τους άτιμους και παραλυμένους και καταντήσετε

την κοινωνία παραλυσία». Οι «άτιμοι» Έλληνες

ας τους προσκυνούν. «Όμοιος ομοίω αεί πελάζει»

                  ή όπως το λέει ο λαός,

     «όλα τα γουρούνια ίδια μούρη έχουνε».

Νατσιός Δημήτρης Δάσκαλος-Κιλκίς

           Πηγή:kostasxan.blogspot

     http://www.inout.gr/showthread.php?t=53978

   http://kartson.pblogs.gr

http://www.panoramio.com/user/1638807

    Όχι, στην επαιτεία!

Από kartson @ Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010 2:51 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αγώνας , ένδοξο , ζητιανιά , φωτογραφίες , εικόνες , σημαία

Μία υπέροχη ανοιξιάτικη ημέρα χάρηκαν οι Κορίνθιοι

κατά την διάρκεια της γιορτής των Θεοφανείων

που έγινε, όπως κάθε χρόνο η θρησκευτική εκδήλωση,

 στο μικρό λιμανάκι της πόλης κάτω από την πλατεία

       Ελευθερίου Βενιζέλου (Φλοίσβος),

                        χοροστατούντος 

    του Mητροπολίτη Κορινθίας Διονύσιου.

  Ας μιλήσουν οι εικόνες!

    Epiphany

       a Christian holiday

on January 6 celebrating the visit

  of the Magi to the infant Jesus

Παρευρέθησαν: ο αναπληρωτής Υπουργός

    Εθνικής Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης,

οι βουλευτές του νομού Άγγελος Μανωλάκης,

Κατερίνα Φαρμάκη και Κώστας Κόλλιας,

       ο νομάρχης Νίκος Ταγαράς,

ο δήμαρχος Κορινθίων Αλέκος Πνευματικός,

Νομαρχιακοί και Δημοτικοί σύμβουλοι, πολιτευτές,

διοικητές και αξιωματικοί στρατού, αστυνομίας,

         πυροσβεστικής, λιμενικού

αλλά και το πιο σημαντικό πλήθος κόσμου.

Παρευρέθησαν: ο αναπληρωτής Υπουργός

Εθνικής Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης,

οι βουλευτές του νομού Άγγελος Μανωλάκης,

Κατερίνα Φαρμάκη και Κώστας Κόλλιας,

ο νομάρχης Νίκος Ταγαράς,

ο δήμαρχος Κορινθίων Αλέκος Πνευματικός,

Νομαρχιακοί και Δημοτικοί σύμβουλοι, πολιτευτές,

διοικητές και αξιωματικοί στρατού, αστυνομίας,

 πυροσβεστικής, λιμενικού

αλλά και το πιο σημαντικό πλήθος κόσμου.

           http://kartson.pblogs.gr

      http://www.panoramio.com/user/1638807

Με αυτή τη γιορτή (αγίου Ιωάννη Προδρόμου)

κλείνουν ουσιαστικά και οι γιορτές και οι αργίες τους

και όλοι ξαναμπαίνουμε στους γνωστούς ρυθμούς

            της καθημερινότητας.

Βέβαια και λόγω του ότι, ο φετινός χρόνος θα είναι

            (απ ότι όλοι παραδέχονται)

     όχι απλά ένα ακόμη έτος λιτότητας 

αλλά κάτι πολύ περισσότερο από αυτό

ας  ευχηθούμε να φωτιστούν οι κυβερνώντες

  και να πιέσουν εκεί κατά Ευρώπη μεριά

που μας ζητούν (και καλά κάνουν βέβαια)

να βάλουμε μία τάξη στα οικονομικά μας αλλά

δεν θα πρέπει να ξεχνάνε κι εμείς θα πρέπει

    να τους το θυμίζουμε συνεχώς

ότι οι δαπάνες, για εξοπλιστικά προγράμματα

στη χώρας μας, είναι υπέρογκες σε σχέση

           με τον προϋπολογισμό μας.

   Άντε και του χρόνου!

http://www.youtube.com/watch?v=Tg_VlV1wmBc&feature=channel

Από kartson @ Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010 2:41 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: φώτων , θεοφανια , φωτογραφίες , κόρινθος , εικόνες , αγιασμός

Εικόνες, από το κέντρο κυρίως, της πόλης μας

και τις εορταστικές εκδηλώσεις της,

που λόγω των ημερών φόρεσε τα γιορτινά της

κι ευχαρίστησε, όχι μόνο τα παιδιά,

αλλά και τους μεγάλους!

Να τα πούμε;

Αρχιμηνιά κι αρχή χρονιά

Τελειώνει ο Δεκέμβρης

κι ο νέος χρόνος έρχεται

με τον καινούριο μήνα!

Ας μιλήσουν οι εικόνες!

κι ας ελπίσουμε ότι το πάρκο αυτό:

τα "περιβολάκια"

θα είναι και τα χρόνια που έρχονται, πάρκο.

       http://www.panoramio.com/user/1638807

http://kartson.pblogs.gr

Πάει ο παλιός ο χρόνος

ας γιορτάσουμε παιδιά

και του χωρισμού ο πόνος

ας κοιμάται στη καρδιά.

Καλή χρονιά, καλή χρονιά,

χαρούμενη, χρυσή πρωτοχρονιά.

Γέρε χρόνε φύγε τώρα

παει η δική σου η σειρά

ήρθε ο νέος με τα δώρα,

με τραγούδια και χαρά.

Καλή χρονιά, καλή χρονιά,

χαρούμενη, χρυσή πρωτοχρονιά.

Μα κι αν φεύγεις πια μακριά μας

στην καρδιά μας πάντα ζει

κάθε λύπη και χαρά μας

που περάσαμε μαζί.

Καλή χρονιά, καλή χρονιά,

χαρούμενη, χρυσή πρωτοχρονιά.

Όλα γύρω χιονισμένα

όλα γύρω παγωνιά

μα θα λιώσουν ένα ένα

με τη νέα τη χρονιά.

Καλή χρονιά, καλή χρονιά,

χαρούμενη, χρυσή πρωτοχρονιά.

Ω! έλατο, ω! έλατο,

μ'; αρέσεις, πώς μ'; αρέσεις!

Τι ωραία την Πρωτοχρονιά

μας φέρνεις δώρα στα κλαδιά!

Ω! έλατο, ω έλατο

μ'; αρέσεις, πώς μ'; αρέσεις!

Ω! έλατο, ω έλατο

τι δίδαγμα η στολή σου,

Ελπίδα εμπνέει σταθερή

και θάρρος πάντα στη ζωή.

Ω! έλατο, ω έλατο

μ'; αρέσεις, πώς μ'; αρέσεις!

Ω! έλατο, ω έλατο

τα πράσινά σου φύλλα,

τα βγάζεις με καλοκαιριά

και τα φορείς με το χιονιά.

Ω! έλατο, ω έλατο

τα πράσινά σου φύλλα!!

Διασκεδάζουν όλοι, ειδικά τα παιδιά

σε ένα μεγάλο παιδότοπο που στήθηκε

στο κεντρικό, ναι, το κεντρικό

 και μεγαλύτερο πάρκο της πόλης μας.

  Ας ευχηθούμε

 και του χρόνου

 στο ίδιο πάρκο,

     Δήμαρχε!

Όχι και τα περιβολάκια να γίνουν τσιμέντο!

  Σε λιγότερο από 24 ώρες

θα έχουμε μπει, συμβολικά,

    στον επόμενο χρόνο!

Από kartson @ Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009 2:31 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: παιδότοποι , παρκινγκ , κυκλοφοριακό , κόρινθος , υπόγειο , γιορτές

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική 
μη παρακαλώ σας μη (x3)
λησμονάτε τη χώρα μου

Αετόμορφα τα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά 
και τα σπίτια πιο λευκά (x3)
στου γλαυκού το γειτόνεμα

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό 
τους παλιούς μου φίλους καλώ (x3)
με φοβέρες και μ' αίματα

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική 
μη παρακαλώ σας μη (x3)
λησμονάτε τη χώρα μου

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Συνθέτης: Μίκης Θεοδωράκης

IV

Πίνοντας ήλιο κορινθιακό

Διαβάζοντας τα μάρμαρα

Δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες

Σημαδεύοντας με το καμάκι

Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά

Βρήκα τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει

Τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται Ν' ανοίγει.

Πίνω νερό κόβω καρπό

Χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου

Οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη της καλοκαιριάς

Τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου

 Φεύγω με μια ματιά

Ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται

όμορφος από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς.

Οδυσσέας Ελύτης

 IV

Drinking the Corinthian sun

Deciphering the marble ruins

Striding across vineyards and seas

 Taking aim with my harpoon

 At an elusive votive fish

 I find the living land that passion

 So joyfully opens

 In the leaves that are memorized

 By the psalm of the sun

 I drink water and cut open fruit

 I plunge my hands into the wind';s flora

 Citrus trees scent the summer';s day pollen

 Green birds flit through my dreams

 As I leave, my eyes are filled with a vista

 An endless vista where - from the beginning -

 The world is made beautiful once more

 According to the heart';s capacity

 Drinking the Corinthian Sun

 Odysseus Elitis

 Translation © R J Dent (2009)

    http://kartson.pblogs.gr

   http://www.panoramio.com/user/1638807

Τώρα που το φως νίκησε το σκοτάδι,

            για άλλη μια φορά,

   αφιερώνω αυτήν την εγγραφή

    σε όλους τους διαδικτυακούς

                φίλους μου!

Ποτέ μην λυπηθείς για κάτι που έφυγε. 
  Πες μόνο ευχαριστώ που το έζησες!

Από kartson @ Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 8:00 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: άξιον , 2010 , κορινθιακός , εστί , φωτογραφίες , θαλασσα

   Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,

     τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα

      και ύστερα τη βάζουμε να βράζει

    δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά.

Όσο πέρναγε η ώρα το ξέφωτο γέμιζε καλικάντζαρους.

Στρατός ολόκληρος από καλικάντζαρους!

Ερχόνταν συνεχώς καινούριοι, ξεπροβάλλοντας

πίσω από τους χιονισμένους λόφους,

        καβάλα στις χήνες τους.

Στρατός ολόκληρος από καλικάντζαρους που χόρευαν

σα μουρλοί γύρω απ' το καζάνι.   

Ο Μανδρακούλος, μεθυσμένος, καβάλα ανάποδα

σ' ένα γαϊδούρι, συντόνιζε τη φάση. «Κάντε τούτο,

κάντε κείνο, κάντε τ' άλλο!»

Όλοι τον ΄΄έγραφαν΄΄ κανονικά.

 «Εμπρός!» έλεγε στο γαϊδούρι .

«Βρε, που πας βρε ζωντόβολο;»

Γιατί το γαϊδούρι αντί για μπρος,

πήγαινε προς τα πίσω.

Είχανε πέσει σε έκσταση.

   Ρέιβ πάρτι!!!

Εκείνο το βράδυ εγώ δεν είχα ύπνο.

Στεκόμουνα μπροστά στο παράθυρο

           και σκεφτόμουνα...

 Άραγε τι δώρο μου είχαν πάρει;

Και ξαφνικά βλέπω να προσγειώνεται στην αυλή μας

μια χήνα που φορούσε ένα κολιέ από ρουμπίνια.

«Α!», της είπα, «τι όμορφη που είσαι! - έλα μέσα.»

Αυτή μου απάντησε: «Όχι, έλα εσύ έξω!»

και μου έγνεψε να ανέβω στη πλάτη της.

Ανέβηκα, άνοιξε τα φτερά της και πετάξαμε ψηλά,

 πάνω απ' την πόλη... Αχ! Τι όμορφα που ήταν...

Εκεί ψηλά κι άλλες χήνες με τους φίλους μου

                 στις πλάτες τους.

Κάνανε κύκλους πάνω από την πολιτεία

           που κοιμόταν βαθειά.

Ξαφνικά μια χήνα που ήταν μάλλον αρχηγός

πήρε στροφή κι άρχισε να πετάει προς τους λόφους.

Μα... που μας πήγαιναν; Σε λίγο κατάλαβα!

        Στο ξέφωτο τους είδα.

Γύρω απ' τη φωτιά τους είδα να χορεύουν

         και να τραγουδούν.

Και καθώς οι χήνες προσγειωνόντουσαν

μία - μία πάνω στο χιόνι, πετάχτηκε

μέσα απ' τη φωτιά ένας χοντρός γεροκαλικάντζαρος,

 ο αρχηγός των καλικάντζαρων,

 ο Μανδρακούλος με τ' όνομα,

κι έδωσε το σύνθημα για το χορό:

Εμπρός ν' αρχίσει ο χορός, ν' αρχίσουνε οι τρέλες.

Ανοίξτε τις ομπρέλες σας - θα βρέξει καραμέλες!

Και έβρεξε ο ουρανός γλυκά και καραμέλες,

κουβάδες χαρτοπόλεμο, μπαλόνια και κορδέλες.

Και λουκουμάκια έβρεξε, παστέλια και γκοφρέτες,

         παιχνίδια, κούκλες που μιλούν, 

             ροκάνες και τρομπέτες...

Στο χιόνι που εμύριζε σαν παγωτό βανίλια,

κάνανε τούμπες και βουτιές και τσαλιμάκια χίλια...

Κύλησε σιγά - σιγά ο καιρός σαν το ροδάνι του μύλου

              που ποτέ δε σταματάει 

       και το περίεργο όνειρο ξεχάστηκε.

       Κανείς δεν ξαναμίλησε πια γι' αυτό

          στην Αγέλαστη Πολιτεία...

      Όμως, που και που, τα πρωϊνά,

όταν ο ήλιος έλαμπε ζεστός και τα παιδιά παίζαν

στην αυλή του σχολείου, ο γεροδάσκαλος τα άκουγε

 ξαφνιασμένος να τραγουδούν και να χορεύουν

           ένα παράξενο τραγούδι.
           «Περίεργο! Τι ναι αυτό;»

Αυτός ποτέ δε τους είχε μάθει τραγούδια

γιατί απλούστατα δεν ήξερε ο άνθρωπος!

Κι επίσης παρατήρησε ότι κάθε φορά που πιασμένα

σε κύκλους τραγουδούσαν ο ουρανός ψηλά γέμιζε

 κάτασπρες χήνες και τα παιδιά τις χαιρετούσαν

 με τα μαντηλάκια τους, έτσι όπως τις έβλεπαν

να πετούν στον αέρα, σα μικρά τρεχαντήρια.

Χόρευαν και τραγουδούσαν και αντιλαλούσε

 απ' τις φωνές όλη η πράσινη κοιλάδα

και αντιλαλούσε γλυκά απ' τα γέλια τους,

             η Αγέλαστη Πολιτεία.

Το επόμενο πρωί ξύπνησαν οι κάτοικοι

της Αγέλαστης Πολιτείας, κατακουρασμένοι

και αγέλαστοι όπως πριν.

Το νέο μαθεύτηκε αμέσως σ' όλη τη χώρα.

Δυό - τρεις ξένοι που έτυχε να ναι περαστικοί

την ημέρα του γλεντιού το διαδώσανε παντού:

 «Στην Αγέλαστη Πολιτεία, κάηκε το πελεκούδι...,

 κάηκε...». Δε βαριέσε όμως.

Οι αγέλαστοι άνθρωποι δεν πίστευαν κανέναν . . .

 . . . . . . . . . . . . και τίποτα!

Εμείς γι' αυτά δεν είμαστε, τ' αυτί μας δεν ιδρώνει,

εδώ τσαλίμια και γιορτές και τρέλες δε σηκώνει.

Οι ξένοι ονειρευτήκανε και λένε παραμύθια,

μ' αν τύχει και τους πιάσουμε θα κλάψουνε στ' αλήθεια!

Μα για να πούμε βρε παιδιά και του στραβού το δίκιο,

πως γίνεται το όνειρο να δούμε όλοι το ίδιο;

Εσύ να σκάσεις δάσκαλε και να μην επιμένεις,

και στα μικρά άλλη φορά τραγούδια μη μαθαίνεις!

Εσένανε σε πήραμε να μάθεις τα παιδιά μας,

να γράφουν να διαβάζουνε, να ρθούν στα βήματα μας!

Κι όχι τραγούδια να τους λες και χαζοπαραμύθια:

βοτάνια, καλικάντζαρους και τέτοια κολοκύθια.

Αλλά εμείς τους είδαμε, ο δάσκαλος δε φταίει!

Ορίστε, τον εκάνατε τον άνθρωπο να κλαίει!

Έχουν αυτάρες και μαλλιά και ξέρουν τραγουδάκια,

πετάνε με τις χήνες τους σαν αεροπλανάκια,

έχουνε κι έναν αρχηγό που μοιάζει με μπαούλο

να ζήσεις Μανδρακούλο μας, να ζήσεις Μανδρακούλο!

Τα μάγια είναι μυστικά, μα μυστικά δε μένουν,
και πράγματα παράξενα άρχισαν να συμβαίνουν...
Ήρθε εξπρές η άνοιξη με χίλια χελιδόνια
και δυό φιλάκια έστειλε και λιώσανε τα χιόνια.
Ξημέρωσε Χριστούγεννα κι οι λόφοι πρασινίσαν
και μες στο νταλαχείμωνο οι πασχαλιές ανθίσαν.
Τα πρόβατα κελάηδαγαν γλυκά σαν αηδονάκια
κι οι αγελάδες πέταγαν ψηλά με τα πουλάκια.
Οι γέροι βγήκαν στις αυλές τα μήλα για να παίξουν,
ξύπνησαν οι τεμπέληδες και θέλαν να δουλέψουν.
Οι βλάκες γίναν έξυπνοι και οι μουγγοί μιλούσαν
και τα νερά του ποταμού ανάποδα κυλούσαν.
Όλοι στους δρόμους βγήκανε με γέλια και αστεία
και φαγοπότι στήσανε στη μέση στη πλατεία
κι ήρθαν κι οι μουσικάντηδες και πιάσαν το τραγούδι
κι όλη τη μέρα γλένταγαν, κάψαν το πελεκούδι.

Ξαφνικά, οι αγέλαστοι άνθρωποι έγιναν γελαστοί,

 αλλά πολύ γελαστοί - και ομιλητικοί,

αλλά πολύ ομιλητικοί: «Γεια σας, τι κάνετε;

Χρόνια πολλά... ματς μουτς». «Υπόσχομαι»,

έλεγε συνεχώς ο δήμαρχος, «μπράβο δήμαρχε»

φώναζαν οι παρατρεχάμενοι και σιγά - σιγά,

ένας - ένας, οι αγέλαστοι άνθρωποι

άρχισαν να χορεύουν! Μάλιστα! Να χορεύουν!

 Οι καλικάντζαροι το παν και το καναν.

Τα πάνω ήρθαν κάτω!

Κι ενώ συνέβαιναν όλ' αυτά, η πόρτα του χρόνου

άνοιξε διάπλατα κι άρχισαν να καταφθάνουν

οι επίσημοι προσκεκλημένοι των καλικάντζαρων:

Η Χιονάτη με τους εφτά νάνους,

 ο Μολυβένιος Στρατιώτης

    με τη μπαλαρίνα του,

 ο Τομ Σώγιερ, Die Bremerstadt Musikanten,

ο Ευτυχισμένος Πρίγκηπας,

ο γέρο-Αίσωπος με την παρέα του,

 ο Καραγκιόζης με την οικογένεια...

«Γεια σου οικογένεια... ω, ω, ω, ω, ώπα...»,

 «υπόσχομαι ότι...». Ο Κάρλος Καστανέντα,

ο Τζέρι Γκαρσία, ο Τζίμι Χέντριξ...

Οι καλικάντζαροι βαμμένοι με μπογιές σαν Ινδιάνοι

κυλιόντουσαν χάμω, έκαναν τούμπες, έκαναν

ότι τους κατέβαινε και διασκέδαζαν τρελά...

Χαμός στο ίσιωμα!!

Οι φωτογραφίες είναι από την παράσταση που δόθηκε

στο Δημοτικό θέατρο Κορίνθου

Το Σαββάτο 19-12-2009

Το μουσικό παραμύθι: Η Αγέλαστος πολιτεία

και οι καλικάντζαροι

Των αδελφών Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα

Δίδαξε η παιδική χορωδία του

Πνευματικού Κέντρου Κορίνθου

και το Γυναικείο φωνητικό σύνολο

"Opus Femina" Π.Π.Κ. Δήμου Κορινθίων.

Συντελεστές της παράστασης:

 αφηγητής : Γιάννης Παπαγιαννόπουλος .

μουσική διδασκαλία : Φάλια Παπαγιαννοπούλου.

χορογραφία : Μαργαρίτα Μπόζου.

σκηνικά : Δήμητρα Λιάκουρα.

επιμέλεια μουσικού υλικού: Σοφία Ρήγα.

κοστούμια : Σοφία Κόντα.

παίζουν οι μουσικοί :

Δημήτρης Γαζής : πλήκτρα .

Γιώργος Κουκλάκης : μαντολίνο , ηλεκτρικό μπάσο.

Παναγιώτης Κωνσταντέλος : ντραμς .

Μιχάλης Μπρουζος : ηλεκτρική κιθάρα .

Νίκος Σουκαράς : κιθάρα .

Γαβριήλ Φαριλέκας : ακορντεόν.

   Τελευταία παράσταση σήμερα

  Τρίτη 22 Δεκεμβρίου, στις 8:30,

  στο Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου.

        Είσοδος ελεύθερη

   Τώρα που βρισκόμαστε

           στην καρδιά

του χειμερινού ηλιοστασίου,

 σας εύχομαι από καρδιάς,

          τα καλύτερα!

http://www.panoramio.com/photo/29941804

Βοτάνι, βοτανάκι, εννιά φορές να βράσεις,
να γίνεις σύννεφο, στον ουρανό να φτάσεις.
Απάνω από την πόλη να πας και να σταθείς,
και πριν να ξημερώσει βροχούλα να γενείς.

     http://kartson.pblogs.gr

Από kartson @ Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009 4:51 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: παιδικό , καρτσωνάκης , παράσταση , κόρινθος , εικόνες , παραμύθι

       Μουσικά σύνολα Δήμου Χαλκιδέων

  συμφωνική ορχήστρα μέγαρο μουσικής

αφιέρωμα στον ελληνικό κινηματογράφο,

            μαέστρος Πέτρος Πρόκος

Η πραγματική τέχνη, εκτός από διαχρονική,

    έχει και πολλά επίπεδα ανάγνωσης.

Φυσικά μπορεί και πρέπει να είναι και λαϊκή.

Σκηνοθεσία:    Βασίλης Γεωργιάδης

 Σενάριο:          Νίκος Φώσκολος

 Μουσική:         Μίμης Πλέσσας

 Φωτογραφία:  Νίκος Δημόπουλος

Τους ρόλους ερμήνευσαν οι: Νίκος Κούρκουλος,

Φαίδων Γεωργίτσης, Μαίρη Χρονοπούλου,

Μάνος Κατράκης, Γιάννης Βόγλης

Νότης Περγιάλης, Άγγελος Αντωνόπουλος,

              Ζέτα Αποστόλου

          Έτος Παραγωγής: 1965

            Θεσσαλία 1906

  Τα απελευθερωμένα τμήματα της Ελλάδας

  βρίσκονται υπό τον έλεγχο τσιφλικάδων,

που κρατούν υποδουλωμένους τους κολίγους

     και εκμεταλλεύονται το μόχθο τους.

Ο Μαρίνος Αντύπας ούτε αγρότης ήταν ούτε πολύ περισσότερο

γαιοκτήμονας. Πρωτότοκος γιος του μαραγκού και ξυλογλύπτη

Σπύρου Αντύπα, τελείωσε με χίλιες στερήσεις το γυμνάσιο

στην Κεφαλονιά και έφτασε στην Αθήνα 

με το όνειρο να γίνει δικηγόρος.

 Αλλά δεν έμελλε ποτέ να πάρει το πτυχίο της Νομικής.

Αντίθετα έρχεται σε επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους

που εμπνέονται από τον Σταύρο Καλλέργη.

Το 1897 μαζί με άλλους συμφοιτητές του κατεβαίνει στην Κρήτη

και πολεμά ως εθελοντής στην Κρητική Επανάσταση

εναντίον των Τούρκων. Ο τραυματισμός του στο στήθος

σε μια μάχη τον αναγκάζει να επιστρέψει στην Αθήνα.

Απογοητευμένος αλλά και οργισμένος τόσο από την έκβαση

της Κρητικής Επανάστασης όσο και από την άδοξη κατάληξη

 του ελληνοτουρκικού πολέμου το 1897 μετατρέπεται

σε δριμύ κατήγορο του Παλατιού, το οποίο θεωρεί υπεύθυνο

για τα εθνικά δεινά. Η ενεργός συμμετοχή του στο λαϊκό

συλλαλητήριο στην πλατεία Ομονοίας στις 14 Σεπτεμβρίου 1897,

 όπου ομιλία του στηλιτεύει με σφοδρότητα τη στάση

του Παλατιού προκαλεί τη σύλληψη του και την προσαγωγή του

σε δίκη. Στις 8 Ιανουαρίου 1898 καταδικάζεται 

σ' ένα χρόνο φυλάκιση στις φυλακές της Αίγινας 

     ενώ χαρακτηρίζεται ως «επικίνδυνος».

Οι συνθήκες κράτησης του χαρακτηρίζονται ως εξαιρετικά σκληρές.

 Οι εντολές του Υπουργείου Δικαιοσύνης δεν αφήνουν περιθώρια

παρεξήγησης για τον «επικίνδυνο» Αντύπα: Σύμφωνα με την

υπ' αριθμόν 4176 διαταγή πρέπει να τεθεί σε απομόνωση

και να μην έρχεται σε επαφή με κανέναν. 

Αν δε συμμορφωθεί επιβάλλεται να τον δέσουν 

μέσα στο κελί του και να τον θέσουν

              "υπό άναλον δίαιτα".

http://www.kefaloniainfo.com/kefaloniaisland/people/antypas/index.html

Μετά την αποφυλάκισή του εγκαταλείπει οριστικά τις σπουδές του

και επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κεφαλονιά .

Εκδίδει την εφημερίδα "Ανάσταση", με σκοπό τη διάδοση

των σοσιαλιστικών του ιδεών. Το πρώτο φύλλο της «Ανάστασης»

 κυκλοφορεί στις 29 Ιουλίου του 1900, αλλά για μία ακόμη φορά

οι ιδέες του Αντύπα έρχονται σε ευθεία αντίθεση

με την καθεστηκυία τάξη και ξεκινά νέος γύρος διώξεων

 με αποτέλεσμα να ανασταλεί η έκδοση μέχρι και τις 3 Ιουλίου 1904

 οπότε επανεκδίδεται απρόσκοπτα έως τις 27 Απριλίου 1907,

 μόλις λίγες ημέρες μετά το βίαιο θάνατο του.

Το 1906 φτάνει στη Θεσσαλία, να εργαστεί ως επιστάτης

στα τσιφλίκια του θείου του Γεώργιου Σκιαδαρέση, ενός πλούσιου

γεωπόνου ομογενή από τη Ρουμανία, τον οποίο ο ίδιος είχε πείσει

 σ' ένα ταξίδι του στο Βουκουρέστι το 1903 να αγοράσει κτήματα

               στη συγκεκριμένη περιοχή.

Ο Αντύπας ωστόσο δε θα μπορούσε να μοιάζει λιγότερο 

με την τυπική εικόνα που έχουμε για έναν επιστάτη τσιφλικιών.

Ξεκινά αμέσως να δείχνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του 

για την άθλια ζωή των κολίγων, η οποία καθόλου 

δεν είχε βελτιωθεί με την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας

στην Ελλάδα, για να μην πούμε ότι είχε επιδεινωθεί.

Με το θείο του ως σύμμαχο βάζει μπουρλότο στο θεσσαλικό κάμπο:

παραχωρεί στους κολίγους εκτάσεις για βοσκοτόπια, για να χτίσουν

 σπίτια στη θέση των καλυβιών που μένουν μέχρι τότε,

 τους παραχωρεί το δικαίωμα να κρατούν το 75% της παραγωγής

 αντί για το 25% που ίσχυε μέχρι τότε, εφαρμόζει τις αργίες,

όπως αυτή της Κυριακής πριν ακόμη καθιερωθεί από το κράτος,

κάτι που θα γινόταν το 1910, χτίζει σχολεία για τα παιδιά τους,

τους οργανώνει σε αγροτικούς συνδέσμους. Παράλληλα αλωνίζει

ολόκληρο το θεσσαλικό κάμπο μιλώντας στους αγρότες

για τα δικαιώματα τους στη γη που οι ίδιοι καλλιεργούν και τους

κινητοποιεί να απαιτήσουν δυναμικά τη διανομή της γης,

με αποκορύφωμα το συλλαλητήριο (Λασποχώρι αρχές του 1907).

Όλα αυτά ήταν πάρα πολλά για να μπορέσουν 

να τα χωνέψουν οι μεγαλοτσιφλικάδες που είδαν 

ξαφνικά την εξουσία τους πάνω στη γη τους αλλά 

και στις ζωές των κολίγων τους να αμφισβητείται.

 Οι πρώτες προσπάθειες να αναχαιτίσουν 

τον οραματιστή Μαρίνο Αντύπα, μέσω συστάσεων 

από τη Νομαρχία και τη Χωροφυλακή,

            πέφτουν στο κενό.

Σαν έτοιμος από καιρό ο Αντύπας συνέχιζε τόσο τη δράση του

όσο και το μονοπάτι που θα οδηγούσε στο σίγουρο θάνατο του.

Οι μεγαλοτσιφλικάδες οπλίζουν τότε το χέρι

 -και το ζεσταίνουν με μόλις 12 χιλιάδες δραχμές την τσέπη-

 του Ιωάννη Κυριακού, ο οποίος ήταν επιστάτης 

στα τσιφλίκια του Αριστείδη Μεταξά,

     συνεταίρου του Γ.Σκιαδαρέση. 

Η συνωμοσία στήνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να φανεί 

      ως αυτοάμυνα ή ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Οι Αρχές ωστόσο δεν είχαν καμία πρόθεση να αποδώσουν

δικαιοσύνη αλλά το αντίθετο, 

αφού καλύπτουν πλήρως το δολοφόνο.

 Ο αστυνόμος στο τηλεγράφημα του προς 

το Υπουργείο Εσωτερικών αναφέρει: 

«Αντύπας ραπίσας Κυριακού εφονεύθη αμυνομένου».

Στη δίκη που ακολουθεί ο Κυριακού αθωώνεται πανηγυρικά.

Εντύπωση προκαλεί και το δημοσίευμα της 10ης Μαρτίου 1907

 της προσκείμενης στην Κυβέρνηση και στο Παλάτι 

εφημερίδας ΕΣΤΊΑΣ, που αναφέρεται στο θάνατο 

του Αντύπα: «Η είδηση περί του φόνου του δικηγόρου 

       Μ. Αντύπα εις το κτήμα Σκιαδαρέση

εν Θεσσαλία προξένησεν εντύπωσιν εν Αθήναις, 

όπου ανεξαρτήτως των σοσιαλιστικών ιδεών του, 

          ο Αντύπας απήλαυε συμπαθειών.

 Ο ατυχής δικηγόρος πίπτει θύμα ατυχώς αυτών των αρχών του,

τας οποίας από έτους και πλέον εφήρμοζεν εις το μέγα κτήμα

 του θείου του το οποίον διηύθυνε. Τούτο αποδεικνύει, ότι

ο σοσιαλισμός εν Ελλάδι μόνο εις ιδέας πρέπει να υπάρχη,

και να τηρήται απόστασις από της εφαρμογής των αρχών του».

Με λίγα λόγια «Ας προσέχει όποιος τολμήσει να τον μιμηθεί"

http://www.kefaloniainfo.com/kefaloniaisland/people/antypas/index.html

Παρά τον πρόωρο θάνατο του ωστόσο, μέσα σε δύο μόλις χρόνια,

ο Μαρίνος Αντύπας πρόλαβε να σπείρει στον εύφορο κάμπο

της Θεσσαλίας το σπόρο της επανάστασης αφυπνίζοντας τους

εξαθλιωμένους επί αιώνες κολίγους να διεκδικήσουν τα αυτονόητα

 δικαιώματα τους πάνω στη γη που οι ίδιοι καλλιεργούσαν.

Με το θάνατο του θα γίνει ο πρώτος μάρτυρας του αγροτικού

ξεσηκωμού και ο πρώτος ουσιαστικά νεκρός της μεγάλης εξέγερσης

 του Κιλελέρ, που θα ξεσπάσει στην επέτειο των τριών χρόνων

 από το βίαιο και άδικο χαμό του, στις 6 Μαρτίου 1910.

Ο Μαρίνος Αντύπας θάφτηκε στο μέρος που αγωνίστηκε.

Ο τάφος του βρίσκεται στο χωριό Ομόλιο, εκεί όπου σήμερα είναι

 τοποθετημένη η προτομή του, στο προαύλιο της εκκλησίας

                           του Αγίου Αθανασίου.

Τα κείμενα του είναι ελάχιστα αλλά υπάρχει ένα παράθεμα,

 η αρχή από το τελευταίο του άρθρο, με τίτλο "ΤΙ ΕΙΜΑΙ",

που μας αποκαλύπτει το "πιστεύω" αυτού του μεγάλου αγωνιστή:

"Είμαι Σοσιαλιστής όνομα και πράγμα, φέρω τον τίτλο μου πιστώς

 και υπερηφάνως. Πιστεύω ως Παντοκράτορα, ποιητή ορατών τε

και αοράτων, την εργασίαν, και ως ομοούσιον και αχώριστον 

τριάδα της ευτυχίας και της ειρήνης, την Ελευθερία,

                 την Ισότητα και την Αδελφότητα".

http://www.kefaloniainfo.com/kefaloniaisland/people/antypas/index.html

          «Εμένα θα με σκοτώσουν,

        μα όπου κι αν με βρει το κακό

να ρθείτε να με πάρετε, θέλω και νεκρός

            να είμαι ανάμεσά σας».

         Μαρίνος Αντύπας (Μαρής)

   Παρασύρθηκα πάλι.

Από αλλού ξεκίνησε αυτή η εγγραφή

            και αλλού με πήγε.

        Αλλά δεν φταίω μόνο εγώ

 έτσι που, ίσως και λόγω των ημερών,

      έχουν έλθει στον πάνω κόσμο

       όλοι αυτοί οι καλικάντζαροι

που βάλθηκαν να μας κάνουν μαύρες τις ημέρες

   αλλά και να μας πείσουν ότι πρέπει

να ξαναγίνουμε κολίγοι, για να γλυτώσουμε.

Βέβαια και για να μην χαϊδέψουμε και τα αυτιά μας

τον μεγαλύτερο φταίχτη, για την κατάστασή μας,

πρέπει να τον αναζητήσουμε στους καθρέφτες μας.

      Καληνύχτα μας και καλό μας ξημέρωμα!

Από kartson @ Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009 0:46 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: κάμπος , μαρίνος , κιλελερ , φωτογραφίες , εικόνες , αντύπας

Το βίντεο είναι από την θεατρική παράσταση

του Δον Καμίλο που είχαν ερμηνεύσει οι ηθοποιοί:

Μίμης Φωτόπουλος, Ρένα Βενιέρη, Δημήτρης Βυζάντιος,

Δημήτρης Καλλιβωκάς, Γιάννης Μαλούχος,

Χρήστος Μωραϊτης, Αλεξάνδρα Παντελάκη,

Σταμάτης Τζελέπης, Ράσμη Τσόπελα, Κώστας Χαλκιάς

ενώ οι φωτογραφίες είναι από την παράσταση 

που έδωσε το Δημοτικό θέατρο Νέας Ιωνίας  

                  «Γιάννης Δομνάκης»

 στις 6 Αυγούστου 2009 στα πλαίσια του Πανελληνίου

 θεατρικού φεστιβάλ στο υπαίθριο θέατρο

   Μίκης Θεοδωράκης  στην Κόρινθο.

Ο Σωτήρης Πατατζής δανείζεται τους ήρωές του

   από τον Ιταλό συγγραφέα Τζ. Γκουαρέσκι.

Ο «Δον Καμίλο» πρόκειται για μία απολαυστική 

κωμωδία με ξέφρενους ρυθμούς, γρήγορες εναλλαγές,

 απρόβλεπτες διασκεδαστικές ανατροπές 

             και κωμικές καταστάσεις.

Είναι ένα δρώμενο της εποχής του 1950 στην Ιταλία

κι όπως αντιλαμβάνεστε κάθε ομοιότητα 

με τον Ελλαδικό χώρο είναι τελείως «συμπτωματική».

  Το έργο είναι μια σάτιρα του πολιτικού φαρισαϊσμού.

Έργο διαχρονικό καθώς ο ρόλος (οι παρεμβάσεις)

      του κλήρου, στις πολιτικές εξελίξεις

(ακόμη και με κατασκευή θαυμάτων, όπως στο έργο)  

είναι ένα ερώτημα που πάντα απασχολούσε

       και θα απασχολεί την κοινωνία.

Ο «Δον Καμίλο» ένας καθολικός κληρικός που συχνά

μιλάει με τοΤζίμινι Κρίκετ του (φωνή συνειδήσεώς του),

κατά δε την άποψη με τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Ο "Δον Καμίλο" είναι ένας άνθρωπος 

       συντηρητικών απόψεων

   και ταυτόχρονα ένα πρόσωπο

μεγάλης ηθικής εμβέλειας που γίνεται,

  άθελά του, μέρος ενός παιχνιδιού

εξουσίας με απρόβλεπτες συνέπειες.

        Η κατάσταση γίνεται περισσότερο εκρηκτική

    με την άφιξη του Καρδινάλιου αλλά ταυτόχρονα

      και της φανατικής κομμουνίστριας Ασπασίας,

                    αδελφής του Δον Καμίλο.

    Παράλληλα ο Πεπόνε εξυφαίνει πίσω από την πλάτη

   του Δον Καμίλο, τον ιστό ενός ερωτικού σκανδάλου,

   όπου θα πιαστεί από ματαιοδοξία, ανταποκρινόμενος

                στον έρωτα μιας νεαρής χήρας.

Ενώ ο πολιτικός αγώνας μαίνεται σε διάφορα επίπεδα,

"θαύματα" με αυγά, συμβαίνουν σε πόλεις της Ιταλίας.

Ο Ιερέας βρίσκεται αντιμέτωπος με την συνείδησή του,

καθόσον η ταυτόχρονη άφιξη, του αμφισβητούμενης

ηθικής Δημάρχου της πόλης Φλουράτου εκπροσώπου

 της χριστιανοδημοκρατικής παράταξης και του τοπικού

 ηγέτη του Κουμμουνιστικού Κόμματος, υποψηφίου

Δημάρχου Πεπόνε, στο σπίτι του προμηνύει θύελλες.

    Ο Σωτήρης Πατατζής δανείζεται τους ήρωές του

      από τον Ιταλό συγγραφέα Τζ. Γκουαρέσκι.

  Χρησιμοποιεί τη «συνομιλία» του παπά με το Χριστό

               και φτιάχνει ένα καινούριο έργο.

Βάζει στο στόχαστρο τον φανατισμό που φέρνουν

οι εκλογές με στόχο φυσικά την εξουσία και ότι

αυτή (η εξουσία) εξασφαλίζει στους διαχειριστές της.

  Ο Καθολικός κληρικός δέχεται την χαριστική βολή,

     πληροφορούμενος ότι η ανιψιά του Τζούλια,

                αναθρεμμένη από τον ίδιο,

       είναι έγκυος από τον Μάριο, γιο του Πεπόνε.

    Μόνο που ίσως κάποτε 

   αυτός ο κόσμος που όλοι 

συνηθίζουν να αποκαλούν 

     ο κυρίαρχος λαός

      δεν θα πείθεται 

     ούτε με θαύματα!

   http/kartson.pblogs.gr

    http/www.panoramio.com/user/1638807

Από kartson @ Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009 0:02 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: δρώμενο , θεατρικό , kartsonakis , καρτσωνάκης , φωτογραφίες , κόρινθος