Διεύθυνσή μου

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα

αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι

το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί

          Μα τι να γράψω;

Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω

    Παράξενο και πήζει το μελάνι

    Μέσ' από φυλακή σας γράφω

              στην Ελλάδα.

(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 

5 Ιουνίου 1971 - Μετά ξυλοδαρμό)

Vi scrivo da un carcere in Grecia 1974

           Υπόσχεση

Τα δάκρυα που στα μάτια μας

θα δείτε ν' αναβρύζουν

ποτέ μην τα πιστέψετε

απελπισιάς σημάδια.

Υπόσχεση είναι μοναχά

γι' Αγώνα υπόσχεση

Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου,

 Φεβρουάριος 1972

Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974

            Η ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους

φωνή τους έδωσα

πιο φιλική να γίνουν συντροφιά

Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν

να μάθουνε που βρήκα τή μπογιά

Οι τοίχοι του κελιού

το μυστικό το κράτησαν

κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού

Όμως μπογιά δε βρήκαν

Γιατί στιγμή δέ σκέφτηκαν

στις φλέβες μου να ψάξουν.

     Αλέκος Παναγούλης

στην απομόνωση των φυλακών Μπογιατίου

μετά από μια απόπειρα απόδρασης

  πού έκανε στις 2 Ιουνίου 1971.

   Δεν είχε ούτε μολύβι ούτε χαρτί

    και το έγραψε με το αίμα του

    πάνω σ΄ ένα πακέτο τσιγάρα.

     Ο Αλέξανδρος Παναγούλης

(2 Ιουλίου 1939 - 1 Μαΐου 1976)

  υπήρξε πολιτικός και ποιητής.

Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά

  της Δικτατορίας της Χούντας

των Συνταγματαρχών (1967-1974).

 Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα

για την ηρωική του πράξη, την απόπειρα

δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου

στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και

για την αντοχή του στα βασανιστήρια

 που ακολούθησαν.

Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής

     με την Ένωση Κέντρου.

    Για το έργο του ο Α. Παναγούλης

βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας

Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale)

        τη χρονιά που ακολούθησε.

Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης

εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική

           συλλογή στα Ιταλικά

Vi scrivo da un carcere in Grecia

(Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα)

          με εισαγωγικό σημείωμα

     από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

     http://www.panoramio.com/photo/27746454

Από kartson @ Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009 5:17 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: τροχαιο , ήρωας , φωτογραφίες , εικόνες , ποιητής , αυτοκίνητο

Από παλιά διαφήμιση του Χάρρυ Κλυνν 

(Harry Klynn) για τον Μητσοτάκη

Τώρα και σε αλουμινόχαρτο!

       http/www.panoramio.com/user/1638807

     http/kartson.pblogs.gr

 Τώρα θα σας κεράσω και κάποια σοφά λόγια

      που έγραψαν ή είπαν κάποιοι άλλοι

                  πριν από εμάς,

 σαν οδηγό πλεύσης ή παρηγοριάς, για μας.

         Δεν είναι που εμείς είμαστε σκλάβοι

είναι που οι επιθυμίες μας δεν είναι ελεύθερες.

 Να θυμάστε ότι στο πάρτι της ζωής

       εμείς δίνουμε ρυθμό!!!!

Αν τα όνειρά  σου είναι διάφανα σαν το γυαλί, 
μην τα εμπιστευτείς σε χέρια που τρέμουν.

Συνήθως, τα πιο σοβαρά πράγματα

    λέγονται δήθεν σαν αστείο!

  Για το τέλος άφησα το καλύτερο:

    ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση,

η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική,

 ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση

 του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής

σελίδας, με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό,

ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο,

 χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια

του φωτογράφου ή και συγγραφέα των κειμένων.

Νόμος 2121/1993

   και κανόνες Διεθνούς Δικαίου

     πού ισχύουν στην Ελλάδα.

                   Μία πρόχειρη βόλτα στο διαδίκτυο

                        και αυτή τη φωτογραφία

    http/www.panoramio.com/photo/23050498

            χρησιμοποιούν, αφού την πετσοκόψουν

            κατά πως τους βολεύει και κυρίως

για να κόψουν πρόχειρα το όνομα του φωτογράφου

                     πάρα πολλές ιστοσελίδες

Για παράδειγμα αυτή www.inews.gr/

       Εδώ:

http://blogthea.gr/NextStep/aeaethoaeo/65400-eaoadhssiioi-oi-oeooeeuee-adh-oi-eaiothee-aea-ia-iassiioi-yaeoao.html

...αλλά και αυτή   www.aparadektoi.gr/

 http://www.aparadektoi.gr/smforum/index.php?topic=15950.

 όπως και αυτή της γνωστής Ζούγκλας

του πολύ γνωστού Μάκη Τριανταφυλλόπουλου

      zougla.gr

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=61160&cid=4

 φυσικά η Ζούγκλα μου κάνει την τιμή να φιλοξενεί

 την πετσοκομμένη φωτογραφία μου κι Εδώ:

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=72928&cid=4

όπου και την εντόπισε φίλη που με ειδοποίησε.

Από kartson @ Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009 11:42 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: επέτειος , παρέλαση , φωτογραφίες , κόρινθος , εικόνες , οχι

Dirijida por Hector Olivera  This is an excerpt from the 1979

            Argentinian comedy classic, "La Nona".

           Σκηνοθεσία Hector Olivera

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το 1979 

της Αργεντινής κλασικής κωμωδίας «Η Νόνα ".

Οι φωτογραφίες μου είναι από την παράσταση που έδωσε

 ο θίασος ΔΗΘΕΜΑ (Δημοτικό θέατρο Μαραθώνα)

σε σκηνοθεσία Νίκου Γκεσούλη στα πλαίσια 

του φεστιβάλ της Κορίνθου τον Αύγουστο του 2009.

Εδώ θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους συντελεστάς

της εξαιρετικής αυτής θεατρικής παράστασης

και ειδικά την ηθοποιό που ερμήνευε τη Νόνα.

Η υπόθεση, του θεατρικού έργου « La Nonna»

     του Ρομπέρτο Κόσα (Roberto Cossa)

           με λίγα λόγια έχει ως εξής:

Μια οικογένεια ιταλών μεταναστών στο Μπουένος Αϊρες.

Η ανύπαντρη κόρη, τα δύο εγγόνια.

Ο πρώτος είναι ένας μεροκαματιάρης με μια γυναίκα

 δυναμική και μία κόρη, κι ο άλλος εργένης, καλλιτέχνης

που αρνείται να ενταχθεί στο σύστημα και να δουλέψει.

Ανάμεσά τους μια φιγούρα που στοιχειώνει

την καθημερινότητά τους ακροβατώντας ανάμεσα

στο τραγικό και στο γελοίο: η Νόνα.

Η υπερήλικη γιαγιά τους που συνεχώς πεινάει

και συνεχώς θέλει να τρώει τα πάντα και τους πάντες,

όπως αποδεικνύεται στο τέλος του έργου.

Σε αντίθεση με τον καλλιτέχνη  (Τσίτσο) που τρέφεται

 με ψίχουλα αλλά ωστόσο είναι ένα μικρό έστω

αλλά επιπλέον βάρος για την οικογένεια.

Τα ταγκό που συνθέτει δεν πρόκειται να εκδοθούν

ποτέ αφού ποτέ δεν τα ολοκληρώνει

και τις περισσότερες ώρες του τις περνάει

στο κρεβάτι του ονειρευόμενος όταν δεν κοιμάται

αρνούμενος, στην πραγματικότητα να παραδεχτεί
την σκληρή πραγματικότατα γύρω του.

Ο Τσίτσο μηχανεύεται διάφορους τρόπους

 προκειμένου να μην δουλέψει.

Η Ανιούλα, το μόνιμο θύμα βλέπει να τον άντρα

που αγαπά να παντρεύεται τη μάνα της (τη Νόνα)

επειδή εποφθαλμιά την (ανύπαρκτη) περιουσία της

 και αυτό μετά από μία ιδέα του Τσίτσο

που σκαρφίζεται και αυτόν ακόμη τον τρόπο

για να ξεφορτωθούν την Γιαγιά κερδίζοντας ταυτόχρονα.

Η οικογένεια διατυμπανίζει την ηθική της,

αλλά υποκρίνεται πως δεν καταλαβαίνει ότι

η μικρή Μάρθα κερδίζει την ζωή της από την πορνεία.

Την ίδια στιγμή ο πατέρας της δέχεται τη οικονομική

συνεισφορά της στην οικογένεια.

Όλοι τους παραδέχονται ότι πρέπει να βγάλουν

 τη Νόνα από τη μέση, αλλά δεν τολμούν

να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με ειλικρινή τρόπο.

Η Νόνα δεν έχει πραγματική εξουσία απάνω τους

παρεκτός την όποια συναισθηματική.

Η Νόνα είναι ένα Βαμπίρ που τους πίνει το αίμα

αλλά δεν τολμούν ούτε το φως να ανάψουν

γιατί αμέσως η φωνή της αιωνόβιας Νόνας

θα τους φέρει στη σκληρή πραγματικότητα.

ΜΑΝΤΖΑΡΕ!!!!

Όλοι στην οικογένεια αγγίζουν τα όρια

του εξευτελισμού, ενώ η άπληστη Νόνα επιβιώνει .

Προσωπικά θα επιμείνω στο γεγονός ότι η Νόνα

δεν έχει άλλη εξουσία πέρα από την συναισθηματική.

Θα μπορούσε λοιπόν να συμβολίζει όχι τόσο

το δικτατορικό καθεστώς αλλά μία άλλου είδους

 συναισθηματική εξουσία Ταμπού

(θρησκοληψία για παράδειγμα)  από την οποία

 δεν έχουμε τη δύναμη να απαλλαγούμε, την οποία

δεν έχουμε τη δύναμη να πολεμήσουμε, γιατί

την ύπαρξή της τη θεωρούμε σαν κάτι το φυσικό

και αυτονόητο στη ζωή μας ή την κοινωνική

πραγματικότητα ακόμη και όταν αυτό το συναίσθημα

από κάποιους γίνεται εργαλείο καταπίεσης

και εκμετάλευσης. Τα πλάγια μέσα είναι το άλλοθι

για να ξεγελάμε τον εαυτό μας και ικανοποιούμαστε

ότι προσπαθούμε να αντισταθούμε. 

Η μόνη που ορθώνει το ανάστημά της είναι η Μαρία,

 η οποία αποκαλεί τον Τσίτσο αποτυχημένο φανφαρόνο

και καλλιτέχνη της δεκάρας. Εξεγείρεται αλλά ούτε αυτή

τολμάει να το κάνει έγκαιρα και στη σωστή κατεύθυνση.

Είναι η μόνη που επιβιώνει, αφού χάσει

και τον άντρα και την κόρη της.

Οι διάλογοι είναι πολύ επιτυχημένοι  και μας αφήνουν

εκείνη την γλυκόπικρη  αίσθηση της ιλαροτραγωδίας.

Σημείωμα της μεταφράστριας Ειρένας Ιωαννίδου-Αδαμίδου

Το έργο "La Nonna" (σε δύο πράξεις), που γράφτηκε

 το 1977, δεκατρία χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση

του Κόσσα στο χώρο του θεάτρου, σημειώνει ένα νέο

 σταθμό, που χαρακτηρίζει η κυριαρχία του γκροτέσκου,

δηλαδή η παραμόρφωση και η συστηματική υπερβολή

των δραματικών στοιχείων, καθώς και το ανακάτεμα

του τραγικού με το κωμικό. Το διαβρωτικό χιούμορ είναι

 ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά αυτού του σταθμού.

Δεδομένου ότι το έργο αυτό πρωτοανέβηκε στη διάρκεια

μιας από τις πιο αιματοβαμμένες δικτατορίες της Αργεντινής,

μπορεί να θεωρηθεί και σαν παραβολή της στρατιωτικής

εξουσίας, παντοδύναμης και άπληστης, που όχι μόνο

καταπίεσε και δολοφόνησε, μα έκανε και να λιμοκτονήσει

η πλειοψηφία του λαού. Υπάρχει αναμφίβολα

μια κοινωνικοπολιτική ερμηνεία του έργου,

που για κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο,

ήτανε μάλιστα κι απαραίτητη σε μια φιμωμένη κοινωνία

 που έψαχνε απεγνωσμένα να βρει,

μέσα στην καλλιτεχνική έκφραση, κάποια διέξοδο

στις καθημερινές της ταλαιπωρίες και ταπεινώσεις.

Ωστόσο, ο ίδιος ο Ρομπέρτο Κόσσα λέει ότι

είχε αρχίσει να γράφει τη «Νonna», το 1972,

 με τη μορφή της κωμωδίας, εμπνευσμένος από μια

 πολύ πληθωρική γιαγιά που γνώρισε.

Το έργο έμεινε στο συρτάρι μέχρι το 1976, χρόνο

 που σημάδεψε την Αργεντινή η στρατιωτική επέμβαση

 και οι γνωστές φρικαλεότητες που την ακολούθησαν.

Τότε ο Κόσσα ξανάβγαλε το χειρόγραφό του

από το συρτάρι και οδηγημένος από «κείνη την

ευαισθησία που τον εμπόδιζε πάντα να ζει στο περιθώριο

 των όσων συνέβαιναν», αφέθηκε να ξεπεραστεί

από το θέμα του για να δημιουργήσει αυτή την

καταπληκτική μεταφορά της μάνας που καταβροχθίζει

τα παιδιά της ή πιο γενικά της οποιασδήποτε δύναμης

που μπορεί να μας καταβροχθίσει.

Τα στοιχεία, πάντως, που δίνουν σ'; αυτό το αργεντίνικο

 έργο μια παγκόσμια διάσταση, είναι κυρίως ο κριτικός

ρεαλισμός και η άποψη του γκροτέσκου.

Προσωπικά πιστεύω ότι στο ρεαλισμό οφείλει

 και τη διαχρονικότητά του.

Το γεγονός ότι, κάποια στιγμή, το έργο πήρε πολιτικές

 διαστάσεις, του έδωσε απλώς επικαιρότητα,

όχι διαχρονικότητα. Αν δεν μεσολαβούσε η δικτατορία

 του 1976 στην Αργεντινή, ο Κόσσα, πιθανότατα,

θα τελείωνε κάποτε τη «Νonna» με τον τρόπο που

την είχε αρχίσει, δηλαδή απλά και ρεαλιστικά,

με κεντρική ηρωίδα τη λαίμαργη γιαγιά που του είχε

 δώσει την πρώτη έμπνευση. Και δεν είναι τυχαίο,

 πιστεύω, το ότι ο συγγραφέας την τοποθέτησε

επικεφαλής μιας οικογένειας Ιταλών μεταναστών που,

 λόγω παράδοσης και «ταμπού», θα ικανοποιούσε

συνέχεια τις εξωφρενικές γαστρονομικές της απαιτήσεις.

 Η Νonna, γενικά και με την πλατύτερη έννοια, μπορεί να

 θεωρηθεί σύμβολο της εξουσίας, της οποιασδήποτε

 εξουσίας που καταπιέζει, βασανίζει και «τρώει»

ανθρώπους μέχρις εξόντωσης, μη εξαιρουμένης

της εξουσίας που ασκεί συχνά και λεγόμενη

 και τρίτη ηλικία πάνω στις νεότερες γενιές.

Ο Ρομπέρτο Κόσα (Roberto Cossa)

Γεννήθηκε το 1934 στην περιοχή της Villa Park στην πόλη

του Μπουένος Άιρες. Σε 1957 με μια ομάδα φίλων διοργάνωσε

η Ανεξάρτητη Θέατρο στο San Isidro.

Στο 1960 προσχώρησε στην κουβανική επανάσταση και άρχισε

 να εργάζεται κρυφά ως ανταποκριτής για την κουβανική πρακτορείο

Prensa Latina με Rodolfo Walsh.

Στο 1964 άνοιξε το πρώτο έργο του, "το Σαββατοκύριακο μας.

Στο 1971 άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος

 με την εφημερίδα La γνώμη.

Σε 1977 που εκτελούνται στο Μπουένος Άιρες, ένα από τα πιο γνωστά

έργα του, "Λα Νόνα". Σε 1979 Λα Νόνα έγινε σε ταινία υπό τη

διεύθυνση του Hector Olivera και Roberto Cossa σενάριο.

Από το 1981 αυτός ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της Ανοιχτό

 Θέατρο Κινήματος, μια πολιτιστική αντίδραση κατά της στρατιωτικής

 δικτατορίας η οποία είχε μεγάλη επίδραση στον πληθυσμό.

 Osvaldo Dragun οργανωμένη μετακίνηση με άλλους άνδρες

και γυναίκες στο θέατρο ως Osvaldo Dragun, Jorge Rivera Lopez,

Luis Brandoni και Πέπε Soriano, υποστηριζόμενη

 από Adolfo Perez Esquivel, ο νεοεκλεγείς Nobel de la Paz

και Ernesto Sabato. Ο κύκλος επαναληφθεί το 1982 στο 1983

(υπό το σύνθημα της "κερδίζει το δρόμο") και 1984 (η "teatrazo").

Σε 1983 εκτελείται με τον Carlos Somigliana το σενάριο

για την ταινία «Ο διακανονισμός" σε σκηνοθεσία Fernando Ayala.

Την ίδια χρονιά προσαρμοστεί το μυθιστόρημα για την ταινία

«Δεν υπάρχουν άλλα θλίψη ή λήθη" του Osvaldo Soriano

υπό τη διεύθυνση του Hector Olivera.

Εξελέγη πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων από την Αργεντινή,

ARGENTORES για την περίοδο 2007 - 2010

Μαρία: Νόνα Κοντοθόδωρα, Μαρίνα Μουκούλη

Ανιούλα: Φένια Παπανδρέου, Μαργαρίτα Πατέλου

Τσίτσο: Λεωνίδας Αργυρόπουλος

Μάρτα: Γιάννα Κοντοθόδωρα, Μαρία Κοντοθόδωρα

Νόνα: Μαρία Ρούση

Καρμέλο: Γιώργος Λέπουρης

Φρανσίσκο: Λάμπρος Πανόπουλος

http/kartson.pblogs.gr

http/www.panoramio.com/user/1638807

Έκανα μία έγγραφη κατάθεση 

για την προσωπική μου ανάγνωση

πάνω στο θεατρικό έργο του Ρομπέρτο Κόσα

γιατί, όπως συνήθιζε να λέει κι ένας φίλος μου

(που όλοι μας τον φωνάζαμε Πινόκιο, από την

συνήθειά του να λέει αλήθειες αλλά με τρόπο

που οι άλλοι να τις βλέπουν σαν ψέματα),

στην τέχνη (άρα και στο θέατρο)

ο καθένας αντιλαμβάνεται αυτό που θέλει

η που μπορεί να καταλάβει.

Από kartson @ Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009 0:00 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: photographers , corinth , καρτσωνάκης , κορινθία , φωτογραφίες , κόρινθος

          Ηλέκτρα του Ευριπίδη

 (διδάχτηκε πρώτη φορά  το 413 π.Χ)

Το κινηματογραφικό απόσπασμα είναι από το 1962 

Ηλέκτρα η Ειρήνη Παπά
Ορέστης ο Γιάννης Φέρτης

Αγρότης σύζυγος Ηλέκτρας ο Νότης Περγιάλης

Πυλάδης ο Τάκης Εμμανουήλ.
Παιδαγωγός ο Μάνος Κατράκης

Σκηνοθεσία ο Μιχάλης Κακογιάννης

σε  μουσική του Μίκη Θεοδωράκη

Η Ηλέκτρα, σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης,

είναι σύμβολο της αγάπης προς τον πατέρα

και της αντιζηλίας προς τη μητέρα.

Σε δεύτερη όμως ανάγνωση, είναι το σύμβολο

της σύγκρουσης του άγραφου νόμου

της κοινής γνώμης (του λαού)

και του νόμου που θεσμοθετεί

για λογαριασμό της πόλης ο άρχοντας.

        Ο εκάστοτε άρχοντας!

Ίσως και γι αυτόν ακριβώς το λόγο

αναφέρεται και με το όνομα Λαοδίκη.

Είναι η σύγκρουση της παλιάς κοινωνίας

του νόμου του αίματος για το αίμα

και του νόμου της πόλης κράτους.

Υπάρχει όμως και μία άλλη αιρετική ματιά

που όλα αυτά τα βλέπει, πολύ απλά,

 σαν έναν διαρκή και διαχρονικό 

   θανάσιμο πόλεμο εξουσίας.

Όταν, η Ηλέκτρα, φθάνει σε ηλικία γάμου,

ο Αίγισθος της απαγορεύει το γάμο μ' έναν 

από τους κραταιούς πρίγκιπες που την ζητούν

γιατί φοβάται πως ένας τέτοιος συνδυασμός μπορεί να γεννήσει

τον εκδικητή του φόνου και τον διεκδικητή του θρόνου.

Της δίνει ως σύζυγο έναν χωρικό, ευγενικής μεν καταγωγής,

αλλά πάμπτωχο που ζει έξω από την πόλη.

Ο γάμος που θα αντιστοιχούσε στην καταγωγή της (στο γένος)

 και στη φύση της μοιάζει οριστικά χαμένος.

Τον παρόντα γάμο η Ηλέκτρα δεν τον επικυρώνει αρνούμενη

να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τον σύζυγό της.

Η άρνηση αυτή, σύμφωνα με το ήθος της, συνεπάγεται

και την πλήρη απουσία σεξουαλικής ζωής, άρα προσωρινή

ή και οριστική απώλεια της απόκτησης παιδιών, απώλεια

που θεωρείτο ως η μεγίστη για τους αρχαίους Έλληνες.

Ίσως και από αυτό το γεγονός μπορεί κάποιος να φτάσει

στο σημείο να πει ότι  Ηλέκτρα (αυτό που λάμπει)

μπορεί και να σημαίνει και άλεκτρον (κατ ευφημισμόν)

 Άλεκτρον (δίχως νυφικό κρεβάτι) 

Βλέπε και Λέκτρον στο ετυμολογικό λεξικό Hofmann

http://www.scribd.com/doc/6485717/-Hofmann

Ο Ευριπίδης με την προβολή του φτωχού, 

αλλά ακέραιου, ηθικού και αμερόληπτου 

γεωργού, καταπολεμά την πρόληψη, 

σύμφωνα με την οποία η πραγματική ευγένεια

εξαρτάται μόνο από την καταγωγή 

ή από τον πλούτο ή ακόμη από τη φυσική δύναμη.

Με τον τρόπο αυτό εισάγει την ιδέα της δημοκρατίας

              στους αρχαίους μύθους.

Κλείνω όμως την εγγραφή μου με ένα ποίημα

του Ιρλανδού ποιητή Oscar Wilde, 1877

κατά την επίσκεψή του στο Αρχαίο Θέατρο Άργους.

Προφανώς, ο ποιητής με το τραγικό τέλος, κάθεται

στα σκαλιά του Αρχαίου Θεάτρου, βλέπει

την πορφυρή θάλασσα, τη θέα του αργολικού κάμπου,

 παραλληλίζει το λίκνισμα του σταριού

 με τους γοργούς ρυθμούς της τραγωδίας

και τέλος βλέπει το βεβηλωμένο Άργος.

Στοχάζεται ο ποιητής πως ήταν το θέατρο

 το 300 π.Χ. και πως είναι το 1877, τι καταστροφές

 προξένησαν: οι Ρωμαίοι, οι οποίοι κατέκλεψαν

όλα τα αγάλματα της σχολής Αγελάδα,

οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου,

(ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)

 οι Τούρκοι αλλά και τόσοι άλλοι.

[το παρόν, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα

Ενημέρωση Πελοποννήσου, 14/4/2004].

Desecrated Argos

Nettles and poppy mar each

rock - hewn seat:

No poet crowned with olive deathlessly

Chant his glad song, nor clamorous Tragedy

Startles the air   green corn is waving sweet

Where once the Chorus

danced to measures fleet

Far to the East a purple stretch of sea,

The cliffs of gold that prisoned Danae

And desecrated Argos at my feet.

No season now to mourn the days of old,

A nation's shipwreck on the rocks of Time,

Or the dread storms of all - devouring Fate,

For now the peoples clamour at our gate,

The world is full of plaque and sin and crime,

And God Himself is half - dethroned for Gold!

Το βεβηλωμένο Άργος

[μετάφραση: Ιωάννης Καρβέλας]

Τσουκνίδες και παπαρούνες

φθείρουν το λαξευτό σκαλί

Κανένας ποιητής με την ελιά της αθανασίας

δεν τραγουδά το ευχάριστο άσμα του,

 ούτε η γοερή τραγωδία

Τρομάζει τον αέρα  το πράσινο στάρι

κυματίζει γλυκά εκεί όπου κάποτε ο Χορός

κινούνταν με γοργούς ρυθμούς

Μακριά στην Ανατολή μια πορφυρή έκταση

 θάλασσας οι χρυσαφένιοι βράχοι

που φυλάκισαν την Δανάη

και το βεβηλωμένο Άργος μπρος στα πόδια μου.

Δεν είναι τώρα η εποχή που θρηνούμε

 τα περασμένα, το ναυάγιο ενός έθνους πάνω

στην πέτρα του Χρόνου, ή τις φοβερές καταιγίδες

 της παμφάγου Μοίρας, διότι οι άνθρωποι

 φωνασκούν μπρος στην πόρτα μας, ο κόσμος

 γέμισε πανούκλα, αμαρτία και έγκλημα,

Ακόμα και ο Θεός έχει χάσει

το μισό θρόνο του για χρυσάφι.

   http/www.panoramio.com/photo/27746454

      http://kartson.pblogs.gr

Διόλου δεν έφυγαν

Αναπνέουν ακόμη εδώ.

Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

 τους ιερούς ναούς τους.

Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

                     Πάν Καρτσωνάκης

                              kARTson

Από kartson @ Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 1:13 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: kartson , καρτσωνάκης , παράσταση , φωτογραφίες , εικόνες , ποίηση

Μια μέρα θα το γράψει η ιστορία

που έδιωξε απ' την Αθήνα τα θηρία

που έδιωξε βασιλείς και βουλευτάδες

τους ψευταράδες και τους μασκαράδες

Και στην άμυνα εκεί όλοι οι αξιωματικοί

πολεμάει κι ο Βενιζέλος

που αυτός θα φέρει τέλος

και ο κάθε πατριώτης θα μας φέρουν την ισότης

Η Παναγιά που στέκει στο πλευρό μας

δείχνει το δρόμο στο νέο στρατηγό μας

τον ήρωα της εθνικής αμύνης

που πολεμάει και διώχνει τους εχθρούς

Της αμύνης τα παιδιά διώξανε το βασιλιά

και του δώσαν τα βρακιά του

για να πάει στη δουλειά του

τον περίδρομο να τρώει με το ξένο του το σόι

Έλα να δεις σπαθιά και γιαταγάνια

που βγάζουν φλόγες και φτάνουν στα ουράνια

εκεί ψηλά - ψηλά στα σύνορά μας

τρέχει ποτάμι το αίμα του εχθρού

Της αμύνης τα παιδιά διώξανε το βασιλιά

της αμύνης το καπέλο έφερε το Βενιζέλο

της αμύνης το σκουφάκι

έφερε το Λευτεράκη.

Στίχοι: Παραδοσιακό

Μουσική: Παραδοσιακό

Το " ΑΜΑΝ-ΑΜΗΝ" ανέβηκε το 1995

ως μουσική παράσταση βασισμένη

στο ρεμπέτικο τραγούδι.

Είναι μια ολοκληρωμένη δουλειά

του Σταύρου Ξαρχάκου

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ:  Πάνου Πόλυ, Λεονάρδου Σωτηρία,

Σουλτάτου Μαρία, Μαυρουδάκου Δήμητρα,

Μαντζόπουλος Κώστας, Μαραγκόπουλος Νίκος,

Τσίγκος Κώστας, Λιόσης Σπύρος.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου

1939 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε.

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους

 σύγχρονους Έλληνες συνθέτες.
 

Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών

και συνέχισε στο Παρίσι και στο Julliard School

 of Music της Νέας Υόρκης.

http://www.mousikorama.gr/xarhakos.html

    Και κάτι για τα ιστορικά γεγονότα της εποχής.

Στις 16 Αυγούστου 1916 έγινε συλλαλητήριο στην Αθήνα

(κίνημα της Εθνικής Αμύνης), όπου με την υποστήριξη του συμμαχικού

 στρατού, που είχε αποβιβαστεί στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας,

ο Βενιζέλος ανακοίνωσε στο λαό την πλήρη διαφωνία του

με τους χειρισμούς του Στέμματος. Τέθηκε επικεφαλής επανάστασης

 (με το κίνημα Εθνικής Άμυνας) με έδρα τη Θεσσαλονίκη, στην οποία

 πήγε και σχημάτισε επαναστατική "Προσωρινή Κυβέρνηση

Εθνικής Άμυνας" μαζί με τους ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη

και στρατηγό Παναγιώτη Δαγκλή χρησιμοποιώντας την Κρητική

Χωροφυλακή αφού προηγουμένως, στις 25 Σεπτεμβρίου, πέρασε

από την Κρήτη, η οποία προσχώρησε κι αυτή στην επανάσταση.

 Προσχώρησαν και τα άλλα νησιά του Αιγαίου.

Η διαφωνία του νόμιμου πρωθυπουργού Βενιζέλου με τον

 γερμανόφιλο βασιλιά Κωνσταντίνο, η παραίτησή του

και ο σχηματισμός στη Θεσσαλονίκη Προσωρινής Κυβέρνησης

(26 Σεπτεμβρίου/9 Οκτωβρίου 1916), η οποία τάχθηκε με το πλευρό

των Συμμάχων και κήρυξε έκπτωτο τον Κωνσταντίνο, ήταν η αιτία

για την οποία η Εκκλησία της Ελλάδας εναντιώθηκε και τελικά

αφόρισε (το γνωστό ανάθεμα) τον Βενιζέλο.

               Μάρτης 2004
           (δημοσίευμα in.gr)
                         Οι κατάρες έγιναν... ποτίστρα

Οι ιστορικές πέτρες με τις οποίες δεκάδες μητροπολίτες και κληρικοί

αναθεμάτισαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1916 ανακαλύφθηκαν

τυχαία πριν από μία εβδομάδα στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ιππασίας

στο Γουδί, χάρη σε μια παρατηρητική καθηγήτρια ιππασίας.

Η Ελισάβετ Στραβάτου-Αραχωβίτου βρισκόταν σε πλακόστρωτο

χώρο των πρώην βασιλικών σταύλων, όταν πρόσεξε την επιγραφή

σε μια πέτρα που είχε αναποδογυρίσει.

Η πλάκα ανέγραφε «Κοινότης Κυνουρίας».

Οι πέτρες του Αναθέματος αγνοούνταν από τη δεκαετία του 1930.

«Με αυτές κατασκευάστηκε η ποτίστρα του στάβλου. 

Τις είχαν γυρίσει ανάποδα και είχαν φτιάξει την πλακόστρωση

του χώρου όπου πήγαιναν για δεκαετίες τα άλογα

 για να πιουν νερό» εξηγεί η κ. Στραβάτου-Αραχωβίτου.

Από το Πεδίο του Αρεως στις βασιλικές αποθήκες

«Όπως μας εξήγησαν καθηγητές και ιστορικοί [...] οι πέτρες είχαν

μαζευτεί και στοιβαχθεί για κάποια χρόνια στις βασιλικές αποθήκες»

αναφέρει η κ. Στραβάτου-Αραχωβίτου.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1930, οι πέτρες και άλλα υλικά

από τις αποθήκες χρησιμοποιήθηκαν

για την κατασκευή των βασιλικών σταύλων.

Στην Αθήνα, επενέβη η Αντάντ και υποχρέωσε την κυβέρνηση

Σκουλούδη να παραιτηθεί. Σχηματίστηκε υπηρεσιακή κυβέρνηση

υπό τον Νικόλαο Καλογερόπουλο και η Βουλή διέκοψε

τις εργασίες της. Τα μέλη της κυβέρνησης Καλογερόπουλου

διαφώνησαν μεταξύ τους ως προς την πολιτική που έπρεπε

να ακολουθηθεί, οδηγώντας την έτσι σε παραίτηση.

Ο Σπυρίδων Λάμπρος σχημάτισε κυβέρνηση με μη πολιτικά πρόσωπα.

Την κυβέρνηση αυτή διαδέχθηκε νέα υπό τον Αλέξανδρο Ζαϊμη.

Οι σύμμαχοι αποφάσισαν να απομακρύνουν από τον θρόνο

και την Ελλάδα τον Βασιλιά Κωνσταντίνο, να τον διαδεχθεί δε

ο γιός του Αλέξανδρος. Στις 29 Μαΐου 1917 ο Κωνσταντίνος

αναχώρησε και λίγες μέρες μετά ο Βενιζέλος σχημάτισε κυβέρνηση,

συγκλήθηκε δε η Βουλή, η οποία είχε προκύψει από τις εκλογές

 της 31 Μαΐου 1915. Στις 11/24 Νοεμβρίου 1916 η ολοκληρωμένη

Προσωρινή Κυβέρνηση κήρυξε τον πόλεμο στις κεντρικές δυνάμεις.

Όταν η Γερμανία υπέγραψε ανακωχή, συνήλθε στο Παρίσι

η συνδιάσκεψη της ειρήνης, όπου ο Βενιζέλος παρέστη

ως αντιπρόσωπος της Ελλάδας και πρόβαλε τις αξιώσεις

της χώρας μας, οι οποίες έγιναν στο σύνολό τους δεκτές

με τις συνθήκες του Νεϊγύ (27 Νοεμβρίου 1919) και των Σεβρών

 (10 Αυγούστου 1920). Ως αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών

η Ελλάδα προσάρτησε (προσωρινά) την Ανατολική Θράκη

και την Σμύρνη. Όντας στη Γαλλία, ο Βενιζέλος εξελέγη μέλος

της Γαλλικής Ακαδημίας. Ενώ επρόκειτο να γυρίσει στην Ελλάδα,

έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του στον σιδηροδρομικό

 σταθμό της Λυόν, στο Παρίσι από δύο απότακτους Έλληνες
αξιωματικούς. Αφού θεραπεύτηκε από τα τραύματά του,

   γύρισε τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα.

      Την σημερινή μου εγγραφή θα ήθελα

να την αφιερώσω σε κάποιον που προσπαθεί

            εδώ και κάμποσα χρόνια

να πείσει (τον εαυτό του κυρίως) τον κόσμο

          ότι είναι ιστορικός αναλυτής.

         Για το κλείσιμο θα ήθελα

              να σας κεράσω

       και κάποια σοφά λόγια

    που είπαν ή έγραψαν κάποιοι

 πριν από εμάς και μας ενδιαφέρουν.

          Η σιωπή μπορεί να έχει

τόσες αποχρώσεις όσες και η ομιλία.

    Τα όνειρά μας μπορεί να είναι κάπου εκεί...

           .....μαζί με το ηλιοβασίλεμα.

Μπορεί ποτέ να μην τα φτάσουμε αλλά κανένας

        δεν θα μας στερήσει το δικαίωμα

  να τα βλέπουμε, τουλάχιστον, από μακριά.

              Να ζεις το παρόν,

         να ονειρεύεσαι το μέλλον

  και να μαθαίνεις από το παρελθόν.

Από kartson @ Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009 11:57 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: μπούρτζι , κορινθία , φωτογραφίες , κόρινθος , θέατρο , τραγουδι

Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα
κι ακούω μόνο
συνθήματα μεταλλικά
των μικροφώνων

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Περνούν οι νύχτες,
τα δευτερόλεπτα βαριά
στους λεπτοδείκτες
ζητώντας κάτι
που να μη γίνεται ουρλιαχτό
κι οφθαλμαπάτη

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα
σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή.

Τους στίχους έγραψε ο ποιητής

Κώστας Τριπολίτης

και τη μουσική ο Δήμος Μούτσης.

Ερμηνεύει η Σωτηρία Μπέλλου

και ο Δήμος Μούτσης (ντουέτο)

Η Σωτηρία Μπέλλου ήταν μια από τις κορυφαίες τραγουδίστριες

του λαϊκού και ρεμπέτικου ελληνικού τραγουδιού. Γεννήθηκε στο χωριό

Χάλια κοντά στη Χαλκίδα στις 22 Αυγούστου 1921.

 Ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της είναι τα :

"Συννεφιασμένη Κυριακή", "Τα Καβουράκια" και "Όταν πίνεις στην ταβέρνα"

 του Βασίλη Τσιτσάνη, με τις οποίες καθιερώθηκε ως κορυφαία

λαϊκή τραγουδίστρια. Πέραν του Τσιτσάνη συνεργάστηκε και με πολλούς

άλλους κορυφαίους συνθέτες, όπως με τον Γιάννη Παπαϊωάννου

("Άνοιξε, άνοιξε") και τον Απόστολο Καλδάρα ("Είπα να σβήσω τα παλιά").

Η καριέρα της γνώρισε μια κάμψη στις αρχές της δεκαετίας του '60,

όμως από το 1966 κέρδισε ξανά τη θέση της κορυφαίας ερμηνεύτριας

του είδους έπειτα από συνεργασίες της με σύγχρονους έντεχνους

συνθέτες όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος ("Ζεϊμπέκικο"),

                  ο Ηλίας Ανδριόπουλος ("Μην κλαις")

            και ο Δήμος Μούτσης («Δε λες κουβέντα»).

Τον Μάρτιο του 1993 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας, οπότε

και διαγνώστηκε ότι έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα.

Έχασε τη φωνή της και στις 27 Αυγούστου 1997

              άφησε την τελευταία της πνοή.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

 Ερμηνείες, του κλασικού πλέον

 και σπουδαίου αυτού τραγουδιού

έχουν και άλλοι γνωστοί ερμηνευτές.

Δημήτρης Μητροπάνος

Δεν λες κουβέντα ***σπάνιο***

http://www.youtube.com/watch?v=UvIpvMlYYkM&feature=related

 Δε λες κουβέντα - Βιτάλη / Παπακωνσταντίνου

   http://www.youtube.com/watch?v=BDZDz2r6Q_o&feature=related

Δεν λες κουβέντα - Μπάμπης Στόκας

   http://www.youtube.com/watch?v=OuSnLCxD7B4&feature=related

 θα συμπληρώσω την εγγραφή μου με ένα σπουδαίο,

           παγκοσμίου αναγνώρισης, ποίημα.

If  .   .   .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  by Rudyard Kipling

If you can keep your head when all about you

Are losing theirs and blaming it on you;

If you can trust yourself when all men doubt you,

But make allowance for their doubting too:

If you can wait and not be tired by waiting,

Or, being lied about, don't deal in lies,

Or being hated don't give way to hating,

And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream---and not make dreams your master;

If you can think---and not make thoughts your aim,

If you can meet with Triumph and Disaster

And treat those two impostors just the same:.

If you can bear to hear the truth you've spoken

Twisted by knaves to make a trap for fools,

Or watch the things you gave your life to, broken,

And stoop and build'em up with worn-out tools;

If you can make one heap of all your winnings

And risk it on one turn of pitch-and-toss,

And lose, and start again at your beginnings,

And never breathe a word about your loss:

If you can force your heart and nerve and sinew

To serve your turn long after they are gone,

And so hold on when there is nothing in you

Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,

Or walk with Kings---nor lose the common touch,

If neither foes nor loving friends can hurt you,

If all men count with you, but none too much:

If you can fill the unforgiving minute

With sixty seconds' worth of distance run,

Yours is the Earth and everything that's in it,

And---which is more---you'll be a Man, my son!

                                         Rudyard Kipling

 Αν . .από τον Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Αν μπορείς να κρατάς τα λογικά σου

όταν όλοι γύρω σου τα έχουν χάσει

και το δικό τους φταίξιμο, το ρίχνουν σε σένα.

Αν μπορείς να εμπιστευθείς τον εαυτό σου

όταν όλοι οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα,

αλλά ταυτόχρονα εσύ μπορείς και συγχωρείς,

την αμφιβολία τους.

Αν μπορείς να περιμένεις

και να μην σε κουράζει η αναμονή

ακόμη κι όταν λένε ψέματα για σένα

εσύ να μην ανακατεύεσαι με τα ψέματα,

 ή όταν σε μισούν

να μην αφήνεις να περάσει το μίσος

 και σ' όλα αυτά, να μην δείχνεις

υπερβολικά καλός αλλά ούτε τον έξυπνο να κάνεις.

Αν μπορείς να ονειρεύεσαι

αλλά να μην κάνεις αφέντη σου τα όνειρα.

Αν μπορείς να σκέφτεσαι

αλλά να μην κάνεις στόχους τις σκέψεις σου.

Αν συναντήσεις το θρίαμβο και την καταστροφή

κι εσύ μπορέσεις να φερθείς

στους δύο αυτούς απατεώνες με τον ίδιο τρόπο.

Αν μπορείς ν' αντέξεις

την αλήθεια των λόγων σου διαστρεβλωμένη

από απατεώνες που τους  κάνουν παγίδα για χαζούς,

ή να βλέπεις σε όσα έδωσες τη ζωή σου σπασμένα,

κι εσύ να σκύψεις να τα ξαναχτίσεις

με φθαρμένα εργαλεία.

Αν μπορείς να κάνεις ένα σωρό  όλα σου τα κέρδη

και να τα ρισκάρεις μ' ένα «κορόνα-γράμματα»

και να  τα χάσεις και να ξαναρχίσεις πάλι απ' την αρχή

αλλά και να μην πεις μία λέξη  για όλα αυτά που έχασες.

Αν μπορείς να υποτάξεις στη καρδιά,

το θάρρος και τα νεύρα σου

να σε υπηρετούν και πολύ μετά, αφότου έχουν φύγει,

και έτσι να κρατιούνται,

όταν δεν υπάρχει τίποτε άλλο μέσα σου

εκτός από τη θέλησή σου

που τους λέει: «κρατηθείτε».

Αν μπορείς να μιλάς με το πλήθος

και να κρατάς την αρετή σου η να περπατάς

με βασιλιάδες χωρίς να χάνεις την ταπεινή επαφή σου.

Αν ούτε οι εχθροί ούτε οι αγαπημένοι σου φίλοι

μπορούν να σε πονέσουν.

Αν όλοι μετράνε για σένα, αλλά κανένας πιο πολύ

 απ' όσο πρέπει,

Αν μπορείς να γεμίσεις το άτεγκτο λεπτό

 με τρέξιμο που αξίζει εξήντα δευτερόλεπτα.

Δικιά σου είναι η Γη και ότι έχει επάνω της.

Και  (το σημαντικότερο) θα γίνεις άντρας γιε μου.

                                            Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Ο Κίπλινγκ γεννήθηκε στη Βομβάη της Ινδίας.

Όταν ήταν 6 χρόνων, αυτός και η τρίχρονη αδερφή του

στάλθηκαν στην Αγγλία υπό τη φροντίδα μιας γυναίκας

ονόματι Χόλλογουεϊ. H άσχημη μεταχείριση

και παραμέλησή του μέχρι τα 12 του χρόνια θα πρέπει

να επηρέασε τη γραφή του, και πιο ιδιαίτερα

τη συμπόνοιά του για τα παιδιά.

 http://el.wikipedia.org/wiki/Ράντγιαρντ_Κίπλινγκ

Αφού πέρασε μια μεγάλη περίοδο σε οικοτροφείο,

ο Κίπλινγκ γύρισε το 1882 στη Λαχόρη της Ινδίας

(πλέον η πόλη ανήκει στο Πακιστάν).

Ξεκίνησε να εργάζεται ως συντάκτης σε μια μικρή

 τοπική εφημερίδα, την Civil & Military Gazette,

και έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της ποίησης,

εκδίδοντας τα πρώτα του επαγγελματικά έργα το 1883.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, ταξίδευε

σε όλη την Ινδία σαν ανταποκριτής της εφημερίδας

Allahabad Pioneer, ενώ δραστηριοποιήθηκε

και στην πεζογραφία, εκδίδοντας έξι μικρά βιβλία

το 1888. Από εκείνη την περίοδο είναι και

η νουβέλα "Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς".

         http://kartson.pblogs.gr

    http://www.panoramio.com/user/1638807

 Αλλά για επιδόρπιο σας έχω και κάτι επίκαιρο:

«Αν οι εκλογές άλλαζαν οτιδήποτε, θα ήταν παράνομες»

 Εμα Γκόλντμαν.

«Για να γίνει αφέντης ο πολιτικός ποζάρει ως υπηρέτης»

 Σαρλ ντε Γκολ.

«Αν ένας πολιτικός ανακάλυπτε ότι υπήρχαν

κανίβαλοι στην περιφέρειά του, θα τους υποσχόταν

 ιεραπόστολους για δείπνο»

Χένρι Λούις Μένκεν.

«Ολοι θα θέλαμε να ψηφίσουμε τον καλύτερο

αλλά δεν είναι ποτέ υποψήφιος»

Ρόμπερτ Ορμπεν.

Από kartson @ Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009 6:54 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: εκλογικά , μνημεια , εικόνες , παιδιά , συνθηματα , παιδεία

         Άσε με πάλι να σου πω

         για χρόνια περασμένα

       για τα τραγούδια π' αγαπώ

           τα παραπονεμένα.

        Ένας κόμπος η χαρά μου

          κι όμως αν θα 'ρθεις

     στάλα-στάλα θα στη δώσω

           για να δροσιστείς.

         Άσε με πάλι να ρωτώ
         ο χρόνος τι θα φέρει
       ο ήλιος και ο κεραυνός
        μου στήσανε καρτέρι.

       Ένας κόμπος η χαρά μου
         κι όμως αν θα 'ρθεις
      στάλα-στάλα θα στη δώσω
         

          για να δροσιστείς.

Μουσική - Στίχοι: Σταύρος Κουγιουμτζής

          Ερμηνεία: Μπάμπης Στόκας

Let me tell you once again
about the years that have passed
about the songs that I love
those full of complaint

A small drop my joy
and yet if you come
drop by drop I'll give it to you
to refresh you

Let me ask again
what time will bring
the sun and the thunderbolt
are lying in ambush for me

A small drop my joy
and yet if you come
drop by drop I'll give it to you
to refresh you

        Ο Στοκας εχει την πιο ομορφη ερωτικη

  νοσταλγικη και απαλη φωνη που εχω ακουσει

             έγραψε κάποια θαυμάστριά του

 κι εγώ δεν έχω κανέναν λόγο να διαφωνήσω.

         Εντάξει, ας μην είμαστε υπερβολικοί

          υπήρξαν και άλλες ανάλογες φωνές

  και στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον θα υπάρξουν

            ωστόσο  σε αυτό το σημείο μπαίνει

                και το προσωπικό στοιχείο

          και αυτή η υπερβολή στην έκφραση

             κρύβει και μία ποίηση μέσα της

     οπότε είναι καλύτερα να μην πούμε τίποτα

                    και να το σεβαστούμε.

    http://kartson.pblogs.gr

Ξέρω πως ίσως να περιμένατε να κάνω εγγραφή

σχετικά με τις εκλογές αλλά είπα να πάρουμε

και μία ανάσα εδώ, αφού έτσι κι αλλιώς

μας έχουν βομβαρδίσει όλους μας

ειδικά αυτές τις ημέρες

και σίγουρα μας έχουν κουράσει.

Η μάχη της προπαγάνδας με έπαθλο

τους αναποφάσιστους

Δηλαδή αυτούς που δεν μπορούν να διαμορφώσουν

 δική τους άποψη ή που ζουν απλά στον κόσμο τους.

Τέλος, το έκανα και για να μην χαλάσω

και το χατίρι κάποιας φίλης μου

Που μου έκανε παράπονα  με το αστείο

με και για το σακάκι του Πρωθυπουργού

Στην προηγούμενη εγγραφή μου.

http://petra.pblogs.gr/2009/09/sto-agnwsto-badizoyme.html

Αμετανόητος όμως, διότι δεν έχω εννοήσει.

       Επιμένω να μην καταλαβαίνω

που υπήρχε το μεμπτό στην όλη υπόθεση.

    Η Σάτιρα αλλά και ο αυτοσαρκασμός

      είναι μέσα στο γονίδιο του Έλληνα.

                      Συνταγές μαγειρικής . . . . . . . .

         . . . . . προσεχώς και με τα πρώτα κρύα.

Από kartson @ Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009 7:46 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: τροβαδούρος , ναύπλιον , μπαλαντα , φωτογράφοι , μπούρτζι , εικόνες

        Έρχονται χρόνια δύσκολα,

           γεμάτα καταιγίδες

      κι εμείς του κόσμου θύματα,

         μ ατέλειωτα προβλήματα

          και λιγοστές ελπίδες

       Έρχονται χρόνια δύσκολα,

          τα πάντα άνω-κάτω

       ο κόσμος είναι ανάστατος,

         κι εμείς πληγές γεμάτο

         Φονιάδες, μονοπώλια,

         παντού φωτιές ανάβουν

         μας καίνε, μας δικάζουνε,

       και την ψυχή μας βγάζουνε

       και ζωντανούς μας θάβουν

       Έρχονται χρόνια δύσκολα,

          τα πάντα άνω-κάτω

       ο κόσμος είναι ανάστατος,

           κι εμείς πληγές γεμάτο

          Ποδοπατούν αλύπητα,

          τ ανθρώπινο το σώμα

          στο άγνωστο βαδίζουμε

         κι όνειρα πια δεν χτίζουμε

          μας κλείνουνε το στόμα.

            Ερμηνεύει ο μοναδικός

           Στέλιος ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ 

        πάνω σε στίχους και μουσική

                     Μάκη Ερημίτη

Όταν μέσα σου περάσει ο χρόνος,

 σαν ποτάμι που δεν σε ξεδίψασε ωστόσο

θα διαπιστώσεις, αργά η γρήγορα ότι

με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα έφτανες εδώ.

Αυτό είναι, λένε, νομοτέλεια.

Η ζωή που έζησες ή που δεν έζησες

-υποκειμενικό είναι πάντοτε-

φαντάζει τώρα σα μία ξεθωριασμένη ζωγραφιά

και το μόνο σίγουρο που έχεις

- από αυτήν την όποια εμπειρία σου -

είναι η πείρα που έχεις αποκτήσει

άχρηστη όμως εν πολλοίς.

Η μόνη πείρα, που μπορεί κάτι να σου προσφέρει

είναι η συμφιλίωσή σου

- αν μπορεί να υπάρξει συμφιλίωση -

με την ιδέα του θανάτου.

Όλες οι άλλες σου εμπειρίες

μπορεί να φανούν κάπου χρήσιμες

στο πρόβλημα της επιβίωσης

και στο ακόμη μεγαλύτερο του ευ ζην.

Επειδή όμως τα δεδομένα του προβλήματος

συνεχώς αλλάζουν

η σιγουριά που σου προσφέρουν

μπορεί να αποδειχτεί

ακόμη και καταστροφική.

Τάκης Καρτσωνάκης

                   2009

              Όχι, αρνούμαι να γράψω για το ρεζιλίκι μας.

    http://kartson.pblogs.gr

      http/www.panoramio.com/user/1638807

       Ο Ολυμπιακός ύμνος

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα

του μεγάλου, του ωραίου και τ' αληθινού

κατέβα, φανερώσου κι άστραψε 'δω πέρα

τη δόξα της δικής σου γης και τ' ουρανού.

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι,

στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή

και με τ' αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι

και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί.

Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουνε μαζί σου

σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός

και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου

αρχαίο πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός...

                          Κωστής Παλαμάς

Ο  ύμνος παραγγέλθηκε στον ποιητή τον Μάϊο του 1895

από την Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων,

ύστερα από επιμονή των Δημ. Βικέλα και Τιμ. Φιλήμονος.

Η παραγγελία θεωρήθηκε σαν μια νίκη της Δημοτικής.

 Μελοποιήθηκε από τον Κερκυραίο μουσουργό

Σπύρο Σαμάρα και απετέλεσε τον ύμνο

 των Ολυμπιακών Αγώνων, που ωργανώθηκαν

στο Στάδιο το 1896.

Από το 1952 είναι ο επίσημος ύμνος των Αγώνων

και ακούγεται από τότε σε όλες τις τελετές έναρξης

                      στα Ελληνικά.

 Α και μην το πιστέυετε ότι

               τίποτα 

   δεν μπορεί να αλλάξει.

    Κλείνοντας θα ήθελα να δώσω

      και τρεις χρυσές συμβουλές,

         αφιλοκερδώς φυσικά,

   σε όποιον από τους πολιτικούς 

 και ειδικά τους αρχηγούς (Debate)

                    τις χρειαστεί.

       1. Κοιτάς τον άλλον και γελάς ειρωνικά.

2. Ενώ γνωρίζεις ότι ο άλλος σου λέει την αλήθεια

             ζητάς μονίμως επιβεβαίωση.

    3. Επαναλαμβάνεις τα λόγια του άλλου

     σαν μην άκουσες αυτό που μόλις σου είπε.

Από kartson @ Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009 10:43 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: μονομαχια , τηλεοπτική , φωτογραφίες , τραγουδια , εικόνες , συζήτηση , εκλογές

Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά

γερμένος πάνω σ' ένα δεκανίκι

δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά

και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά

μα ακούγονταν ευχάριστα στ' αυτί μας

γιατί έμοιαζε μ' αλήθεια η κάθε του ψευτιά

κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας

Έστησε το κρεβάτι του πίσω απ' την αγορά

κι έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα

μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά

και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα

Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά

κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα

ώσπου κάποιο βραδάκι βρε τι του 'ρθε ξαφνικά

κι άρχισε να φωνάζει με μανία

Τα πόδια μου καήκανε σ' αυτή την ερημιά

η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα

τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ' αυτιά

μα απέχουνε πολύ απ' την αλήθεια

Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει

και του 'παμε να φύγει μουδιασμένα

αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει

καλύτερα να μην μας πει κανένα.

Σε στίχους του Διονύση Σαββόπουλου

Και μουσική του Μπομπ Ντίλαν

Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

                                                  http://mycomics.gr/

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας

 η παροιμιώδης ρήση του Κυνικού φιλοσόφου

 Διογένη, "Άνθρωπον Ζητώ", δεν ήταν 

τόσο επίκαιρη όσο σήμερα. 

Κι αυτό όχι γιατί οι άνθρωποι είναι σήμερα 

χειρότεροι απ' ότι ήταν τον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ.,

αλλά διότι στη εποχή μας - εποχή 

της αστραπιαίας μετάδοσης των κακών ειδήσεων 

μέσω των ηλεκτρονικών Μέσων Μαζικής 

Ενημέρωσης, - η συνειδητοποίηση της

 επιτακτικής ανάγκης ύπαρξης Ανθρώπων 

σε κάθε τομέα της δημόσιας και ιδιωτικής

ζωής είναι σχεδόν καθολική.

Άνθρωπον ζητούμε απεγνωσμένα στην εθνική

 και διεθνή πολιτική σκηνή που να βάλει 

κάποια τάξη στο χάος που επικρατεί παντού. 

Και ζητούμε Άνθρωπον στη Δημόσια Διοίκηση, 

στον τομέα της Υγείας, στην Παιδεία - 

(εκεί κατ' εξοχήν) - στη μικρή κοινωνία που ζούμε,

 στην πολυκατοικία μας, στην παρέα μας, ναι, 

ακόμη και μέσα στην ίδια την οικογένεια, 

τη μικρογραφία της κοινωνίας ....

Σαν το Διογένη όλοι εμείς οι "ανώνυμοι", 

κρατώντας νοερά το δικό μας φανάρι,

ψάχνουμε για Άνθρωπο 

με όλη τη σημασία της λέξης - Άνθρωπο

με ανθρωπιά, με κοινό νου, με χαρακτήρα,

 με ηθικές αρχές και αξίες, με υψηλούς στόχους 

και ιδανικά, με αυτοσεβασμό και φιλότιμο.

         Σε κάθε περίπτωση, στη σημερινή 

                 αποπνικτική ατμόσφαιρα

της χυδαιότητας, της αδικίας, της βίας και του συβαριτισμού,

έχω τη γνώμη ότι θα ήταν χρήσιμο να ρίξουμε λίγο φως

 μέσα μας και γύρω μας με το φανάρι του Διογένη, 

                  δηλαδή με τη φιλοσοφία του, 

     με άλλα λόγια να μελετήσουμε την ξεχασμένη

            και παρεξηγημένη Κυνική φιλοσοφία.

         Ο Κυνισμός, σαν φιλοσοφία, 

        γεννήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα, 

              βασικά από αντίδραση 

προς τον παραλογισμό του κατεστημένου. 

Οι Κυνικοί φιλόσοφοι κατηγορήθηκαν ότι

αποστρέφονταν προκλητικά τον πολιτισμό της εποχής τους. 

H αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν αποστρέφονταν τον πολιτισμό

καθεαυτό αλλά είχαν αντίρρηση προς τις παρενέργειές του. 

Ο Κυνικός φιλόσοφος έβλεπε την κοινωνία περίπου σαν ένα

τεράστιο τρελοκομείο, ή θέατρο, 

όπου καθημερινά δίνονταν

ανόητες παραστάσεις που δε σήμαιναν τίποτα και δεν

πετύχαιναν κανένα στόχο, αλλά απλά προκαλούσαν

περισσότερη σύγχυση και ζαλάδα στους ανθρώπους.

Αντιστεκόμενος σθεναρά σ' αυτού του είδους τον

"πολιτισμό" της κυριαρχίας των παράλογων πάνω στους

συνετούς και των ισχυρών πάνω στους αδύνατους.

Ο Διογένης ύψωσε τη φωνή του στον Αλέξανδρο, 

                       λέγοντάς του 

 Μη μου κρύβεις τον ήλιο!

Η αλληγορική αυτή φράση του Κυνικού Διογένη 

μας αφορά και σήμερα. 

Είναι πολλοί εκείνοι που μας κλέβουν το χαμόγελο

και μας κρύβουν τον "ήλιο" ...

Είναι πολλοί οι εξουσιαστές που 

κινούνται μηχανικά κυνηγώντας 

τις κενές αυταπάτες του πλούτου, της δύναμης 

και της φήμης, συντρίβοντας ανελέητα

όσους σταθούν εμπόδιο στο δρόμο τους.

Από τον πρόλογο του βιβλίου

"Άνθρωπον Ζητώ"

Αρχές της Κυνικής Φιλοσοφίας

                                     Μαρία Σεφέρου

Copyright © 2007, Μαρία Σεφέρου

http://users.hol.gr/~seferou/books_gr.htm

    Ανακοίνωσε πρόωρες εκλογές ο Κ. Καραμανλής

             http://www.pathfinder.gr/

         Θέλω να χτίσω ένα σπιτάκι

         στη μοναξιά και στη σιωπή.

         Ξέρω μια πράσινη ραχούλα...

         Δε θα το χτίσω εκεί.

         Ξέρω στη χώρα τη μεγάλη

         τον πλούσιο δρόμο τον πλατύ,

         με τα παλάτια και τους κήπους...

         Δε θα το χτίσω εκεί.

         Ξέρω το πρόσχαρο ακρογιάλι,

         όλο το κύμα το φιλεί,

         κρινόσπαρτη είναι η αμμουδιά του...

         Δε θα το χτίσω εκεί.

         Ατέλειωτη τραβάει μια στράτα,

         σκίζει μια χέρσα απλοχωριά,

         σκληρά τη δέρνει το αγριοκαίρι

          κι ο λίβας τη χτυπά.

         Μια στράτα χιλιοπατημένη,

          τον καβαλλάρη νηστικό,

          τον πεζοδρόμο διψασμένο

         θάφτει στον κουρνιαχτό.

          Εκεί το σπίτι μου θα χτίσω

          με μια βρυσούλα στην αυλή,

          πάντα η γωνιά του θα καπνίζει

          κι η θύρα του θα' ναι ανοιχτή.

                              Κωστής Παλαμάς

         http/kartson.pblogs.gr

        http/www.panoramio.com/user/1638807

         On the stones that they palpated,

           carved and built,

         today we scribe our names

           with a knife.

       Relics of cultures that have been set.

       Breezes of windflowers blossoms.

        Smells of Springtime.

        Messages like rough

        and craggy mountain trails.

        Like forgotten writings, dead

        in antediluvian codes.

            Occult writings

           from dust and ashes,

            from soil and stones,

            from mud and blood.

           Writings that are struggling

            to come to light.

           Plagiarists.Masters.

           Charlatans.Inquisitors.

                Usurpers.

             On dead cultures' texts

         they build castles and monasteries.

             I touch here,on their dried mud.

                         I breathe the same soil

                         that they'd steped on.

           I feed myself, with the dreams

           that became substances.

I'm here, alive for years, but I am dreaming.

                                                Pan Kartsonakis

                                                            2007 May

           Διογένης ο «Κυνικός»

Έλληνας φιλόσοφος, γεννήθηκε στη Σινώπη περίπου

το 412 π.Χ., (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.),

και πέθανε το 323 π.Χ στην Κόρινθο,

σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, τη ημέρα

που ο Αλέξανδρος ο Μέγας πέθανε στη Βαβυλώνα.

Εξαιτίας της απόστασης, και εξαιτίας του γεγονότος

ότι η ημερομηνία θανάτου του Διογένη

δεν είναι ακριβώς γνωστή.

Ο Λαέρτιος πιθανώς παραθέτει κάποιον θρύλο.

Ένας άλλος θρύλος αναφέρει ότι ο Σωκράτης πέθανε

την ημέρα της γέννησης του Διογένη.

Θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος

της Κυνικής Φιλοσοφίας.

Χρησιμοποιούσε τον αστεϊσμό και το λογοπαίγνιο

          ως μέσο για τα διδάγματά του.

Πίστευε πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται

στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια,

την λιτότητα, και την αυτογνωσία μπορεί κανείς

να την εξασφαλίσει.

Από kartson @ Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009 1:01 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: kartson , καρτσωνάκης , κορινθία , φωτογραφίες , κόρινθος , εικόνες

               Μια ωραία πεταλούδα

               Μια ωραία πεταλούδα

               σ' ένα κάμπο μια φορά

              καμαρώνει και απλώνει

               τα γαλάζια της φτερά

               Όλο τον καιρό γυρίζει

               Όλο τον καιρό γυρίζει

                και τα άνθη χαιρετά

               πότε κάθεται στο ένα

               πότε φεύγει και πετά

             Λάμπουν κόκκινες πιτσίλες

             Λάμπουν κόκκινες πιτσίλες

              στα γαλάζια της φτερά

             λάμπουν κόκκινες πιτσίλες

                στα γαλάζια της φτερά

               Όταν έρθει ο χειμώνας

               Όταν έρθει ο χειμώνας

                πέφτει κάτω και ψοφά

               κι όταν έρθει καλοκαίρι

                ζωντανεύει και πετά

                (Παραδοσιακό)

     Παραδοσιακό και πολύ όμορφο τραγούδι

       με στίχους που ξεχειλίζουν νοημάτων

           και κρυφών μηνυμάτων.

      Η προηγούμενη εγγραφή μου

http://petra.pblogs.gr/2009/08/ena-binteo-parwdia-skandaloy.html

           αρκετούς άφησε αδιάφορους

         και κάποιους γνωστούς ενόχλησε.

       Αποκορύφωμα ήταν και μία γνωστή μου

  που μου μήνυσε ότι αν συνεχίζω να κάνω εγγραφές

        με θρησκευτικού περιεχομένου θέματα

           θα μου κόψει και την καλημέρα.

         Φυσικά δεν της έδωσα απάντηση

       διότι έχω και κάποιες αρχές στη ζωή μου

     και μία από αυτές είναι να μην δίνω απαντήσεις

              σε κουτές ερωτήσεις.

            Η συγκεκριμένη μπερδεύει

            το θρησκευτικό της συναίσθημα

          με τις μπίζνες κάποιων εκπροσώπων

         της όποιας οργανωμένης θρησκείας.

                      Συμπέρασμα:

     Ποτέ να μην ανοίγεις διάλογο με βλάκα.

       Θα κατέβει το επίπεδο της συζήτησης

      και φυσικά θα σε νικήσει λόγω πείρας.

             Έρποντας ή πετώντας;

 Περπατώντας  δεν προλαβαίνεις !

  Σε πρώτη ανάγνωση, δεν φαίνεται λογική

             η παραπάνω φράση

       αλλά αν την σκεφτείτε λίγο

θα διαπιστώσετε ότι είναι τετράγωνης λογικής,

 όπως θα έλεγε και ο φίλος μου ο Πινόκιο

          που λέει πάντοτε αλήθειες

       έτσι ώστε να φαίνονται ψέματα.

   http://kartson.pblogs.gr

       http://www.panoramio.com/user/1638807

         Ονειρεύομαι;

          Πάνω στις πέτρες που ψηλάφισαν,

                     λάξευσαν κι έχτισαν

       σήμερα χαράσσουμε τα ονόματά μας

                             με σουγιά.

          Μνήματα πολιτισμών που έδυσαν

             Αεράκια ανθών ανεμώνης.

               Μυρωδιές από Άνοιξη.

             Μηνύματα, σαν δύσβατα

       και κακοτράχαλα μονοπάτια βουνών.

          Σα γραφές ξεχασμένες, νεκρές

         σε προκατακλυσμιαίους κώδικες

                        Απόκρυφες

          Γραφές από σκόνες και στάχτες

                     χώμα και πέτρες

                      λάσπη και αίμα

               γραφές που παλεύουν

                  να έλθουν στο φως.

          Λογοκλόποι, εξουσιαστές

         Τσαρλατάνοι, ιεροεξεταστές.

                      Σφετεριστές.

  Πάνω σε κείμενα νεκρών πολιτισμών

          χτίζουνε κάστρα και μονές.

Αγγίζω εδώ, πάνω στην ξεραμένη λάσπη τους.

Αναπνέω το ίδιο χώμα που πατήσανε.

Θρέφομαι, από τις ουσίες που έγιναν τα  όνειρα

Είμαι εδώ, χρόνια ζωντανός, μα ονειρεύομαι.

                                     Τάκης  Καρτσωνάκης

                                            Μάης 2007

Τι είναι η πατρίδα μας

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;

Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;

Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;

Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι

και κάθε χώρα της με τα χωριά;

κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,

κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα

αρχαία μνημεία της χρυσή στολή

που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα

μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,

και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά

και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα

και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

                        Ιωάννης Πολέμης

Από kartson @ Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009 0:47 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: χαρωπά , βατοπέδι , παιδικό , σκάνδαλα , εικόνες , τραγουδι